Zaden verzamelen

Twee weken geleden waren we in Frankrijk, de Limousin, de lieve wederhelft zijn neef gaan bezoeken.  Die heeft daar een huisje gekocht midden in de natuur.  Een hemelse plek!  Hij heeft dat huisje zo mooi gerenoveerd met zo veel respect voor het karakter ervan, echt tof.

De tuin, die gaat hij nog aanleggen.  Hij gaat dat vooral met veel bloemen doen.  Zijn stijl zo’n beetje kennende, denk ik dat het net zoals het huisje heel landelijk zal worden.  Ook een wilde bloemenweide wil hij.  Hij vroeg adressen waar hij zaden van wilde bloemen kan bestellen.   Ik gaf hem http://www.ecoflora.be, http://www.debolderik.net en http://www.cruydthoek.nl.

Omdat het nu toch de moment is om dat te doen, verzamelde ik ook zaden uit onze tuin voor hem.  Het is altijd plezant om in een jonge tuin veel bloemen te zaaien.

IMG_2369

Zo heb ik zaden van Papaver somniferum, slaapbol voor hem.  Het is de roze, gevulde vorm, een echte blikvanger.  De gevulde vorm is niet zo interessant voor bijen maar het is wel een ‘specialleke’ als je start met een tuin, vind ik.  Een foto heb ik niet genomen en nu heb ik er geen meer in bloei.  Verrassing dus…

Ook zaden van Nigella damascena, Juffertje in ’t groen.  De meest voorkomende variëteit daarvan heeft blauwe bloemen maar de mijne hebben witte.  Het is een lieflijk bloempje maar de grootste sierwaarde hebben wel de zaaddozen, vind ik.  Het is ook eenjarig dus snel resultaat.

IMG_2320

Wat zeker ook niet in een landelijke tuin mag ontbreken, is Calendula officinalis, goudsbloem, vind ik.  Het is ook een eenjarige plant.  De oranje bloemen zijn eetbaar en worden ook dikwijls verwerkt in theemengelingen.  Ze zijn heilzaam voor gal en lever.  Je kan ook goudsbloemzalf maken.  Die is huidherstellend en desinfecterend.  Als je goudsbloemen aan je toegangspoort van je tuin zet, wordt al het kwaad tegengehouden, zei men vroeger.

IMG_2344

Nog een eenjarige plant die snel kleur brengt, is reukerwt.  Ik kreeg de zaadjes vorige winter door een zadenruil onder bloggers.

IMG_2348

Ook enkele tweejarigen heb ik voor hem.  Om die te zien bloemen, zal hij dus nog even geduld moeten hebben.  Maar omdat ze zo prachtig zijn, heb ik ze er toch bij gedaan.

Alcea rosea, stokrozen.  Als hij ze zaait, zullen ze in het eerste jaar gewoon een rozet vormen.  Het jaar daarna zal de plant meters hoog groeien en bloemen.  De kleuren die ik heb :

Campanula persicifolia.  Dit is zo’n schattig klokje vind ik.

IMG_2340

Uiteindelijk heb ik ook nog zaden van Dianthus barbatus, Duizendschoon verzameld.  Dit bloempje heeft voor mij een speciale betekenis.  Dat lees je hier.

IMG_0913

 

 

Advertenties

De Gespierde Speerdistel

IMG_2305Tadaa!  Kijk eens wat een prachtkerel ik hier heb!  Fier rechtop staat hij te pronken in onze tuin : de speerdistel of Cirsium lanceolatum.  Maar ik houd hem goed in ’t oog.  Tot een zaadlozing ga ik hem niet laten komen.😁

Ik heb altijd al een zwak gehad voor distels.  Niet voor hun stekelige karakter, maar hun bloemen vind ik prachtig.

IMG_2306

Tot vorig jaar moest je ze bestrijden, bij wet verplicht.  Deze wet over distelbestrijding dateert uit 1887.  Toen werkten landbouwers nog met paard en kar. Als ze zich kwetsten aan distels en dan in contact kwamen met paardenmest, konden ze besmet worden met de dodelijke tetanusbacterie.  Nu gebeurt op het veld alles machinaal en bovendien is er een goede vaccinatie.  Dus eigenlijk is deze wet achterhaald.

Deze wet werd verder uitgewerkt in het Distelbestrijdingsbesluit van 1987.  Akkerdistel, kale jonker, kruldistel en speerdistel moest nog steeds verdelgd worden.  Mannekes toch!  Daarom trok Natuurpunt naar de Raad van State.  Want sinds de Staatshervorming van 1980 is natuurbescherming en wilde plantenbestrijding een gewestelijke bevoegdheid.  Dus het 30 jaar oude Distelbestrijdingsbesluit dat een Koninklijk Besluit was overschreed deze gewestelijke bevoegdheid.  Daar verstond ik allemaal niet veel van dus ging ik te rade bij onze oudste zoon, die rechtenstudent is.  Hij legde me met een mooie tekening de hiërarchie van wetten en reglementen in België uit.

Dia1

Heel simpel gezegd zit de Vlaamse natuurwetgeving en bermbesluit in het hokje van ‘Wet‘ en het Distelbestrijdingsbesluit is maar een ‘Koninklijk besluit‘ en dat staat daaronder.  Dus plaatselijke reglementen van provincies en gemeenten die distelsancties opleggen op grond van die federale wetgeving (KB) hebben daardoor geen rechtsgrond.  Goed, he!

Bovendien zijn die reglementen zelfs in strijd met de Vlaamse natuurwetgeving en bermbesluit (Wet) i.v.m. regels voor verwijderen van vegetatie en pesticidengebruik.

Op 9 maart 2017 gaf de Raad van State Natuurpunt gelijk tegenover de provincie Antwerpen.  Niet het federale niveau is bevoegd voor natuurkwesties, wel de gewesten.  Woon je in een andere provincie, dan mag je je daarop beroepen en zal je gelijk krijgen.  Onze mooie en ecologisch zeer waardevolle distels moeten dus niet bestreden worden.  Hehe…

Want waardevol, dat zijn ze echt.  Distels zijn een trekpleister voor veel vlinders, hommels, bijen, kevers en zweefvliegen.  Vogels worden aangetrokken door hun voedzame zaden.  Voor veel insecten zijn ze zelfs waardplant : ze hebben distels nodig om zich te kunnen voortplanten, om hun eitjes af te zetten.

Distelbestrijding gebeurt meestal door schadelijke, chemische bestrijdingsmiddelen te gebruiken en dat is zeer nefast voor onze natuur.

Ondertussen las ik dat landbouwers echter wel zouden verplicht blijven om akkerdistels in grasland te bestrijden om overwoekering te vermijden.  Volgens het departement van landbouw en visserij ligt de oorsprong van deze verplichting in de Europese wetgeving.  Pff, kunnen ze het nog ingewikkelder maken?!

 

IMG_2304IMG_2314

 

 

De zonneborder in juli

Lekker wild is het hier ondertussen geworden.  Een bloemenweelde waar bijen zich tegoed doen aan nectar.

IMG_2317

In het begin van het jaar had ik beloofd mijn aantal werkuren hier bij te houden.  Tja, deze maand heb ik hier weer niks gewerkt.  Gewoon in ’t passeren een onkruidje weg geplukt.  Dus laat ons even overdrijven,  een uurtje zal ik hier bezig geweest zijn.

IMG_2318

En dan vooral hier, tussen de phloxen.  Deze heb ik gekregen uit de tuin van een tante.  Maar ramp o ramp, blijkbaar zaten er wortels van hagewinde tussen.  Nu ben ik dus ook de trotse eigenaar van dit hardnekkige wortelonkruid.  Ik houd het goed in ’t oog.  Elke keer ik de plantjes zie verschijnen, pluk ik ze weg.  Tijdens de dagelijkse wandeling door de tuin is dit niet lang werk.

IMG_2316

De rode zonnehoed, Echinacea staat nu in bloei.  Echt met zijn goesting staat die hier, want hij heeft zichzelf ook uitgezaaid.

IMG_2322

Achteraan in de border staat Heemst, Althaea officinalis.  Dit is een plant uit de kaasjeskruidfamilie en zou heel goed zijn tegen heesheid en keelontsteking.  Hier staat hij voor allerlei beestjes die er graag op vertoeven.

IMG_2324

Zoek je een bodembedekker die het gras uit je border houdt?  Dan is deze Persicaria affinis ‘Darjeeling Red’ ideaal.  Ik kocht twee jaar geleden drie plantjes hiervan bij Jan Spruyt en nu is er al een vierkante meter dichtgegroeid.

IMG_2328

Deze persicaria is een hogere soort die ik vorig jaar van een veltvriend kreeg.  Ik zette hem achteraan.  Van mij mag hij zich zeker nog wat uitbreiden.  Ik vind de rode bloemen echt mooi.

IMG_2321

De zaaddozen van Nigella, echte juweeltjes vind ik dat.

Ook een hibiscus struikje staat hier.  Echt groeien, wil het niet.  Ik weet niet wat het mankeert.  Maar zijn bloemen, die zijn prachtig.  Wie het kleine niet eert…

IMG_2327

De eerste herfstanemoon in bloei.  Maar het is niet ‘Honorine Jobert’ want het is een roze.  Dit jaar heb ik er een heel stuk van uitgestoken want hij begon zich wat te veel uit te breiden.  En hij durft wel opzij vallen bij wat te veel wind.  Dat vind ik niet zo tof.  Maar de bloemen zijn wel mooi he.

IMG_2326

En hier ‘den achterkant’ …IMG_2319

Tomatendieven? Nee, tomaten… dieven.

Ik moet toegeven, een volleerde moestuinier ben ik echt niet.  Ik heb het meer voor de ecologische siertuin.  Lekker wild, veel flora en bijgevolg ook fauna.

Maar deze winter meegedaan met een zadenruil met andere tuinbloggers.  En zo heb ik me eens gewaagd aan tomaten.  Ik kreeg zaadjes van Galina’s, Orkado, Marion en Ceman.  Dit zijn buitentomaten, want een serre heb ik (nog) niet.  Dankzij het goede weer doen die het heel goed en ik was er best wel fier op.  Tot gisteren!

Lang geleden dat mijn vader nog eens tot vanachter in de tuin gewandeld was.  Maar toen hij gisteren mijn tomaten zag, kreeg hij een acute lachkramp.  “Wat is dat, jong?” gierde hij.  “Een tomatenoerwoud?!”  “Ge moet uw dieven eruit doen.”  Ik vond dat ik dat gedaan had, af en toe had ik wel wat stengeltjes in de oksels verwijderd.  Maar blijkbaar moet dat elke week en tja…  Ik ben nogal een luie tuinier, he.

Ik ga hier echt geen foto van mijn oerwoud posten.  Want deze morgen heb ik op youtube een filmpje van Angelo Dorny (Hoe dief je tomaten) gekeken en ik ben effenaf beschaamd. Gewapend met snoeischaar en lavameel ben ik dan mijn moestuintje ingetrokken en met pijn in het hart heb ik geknipt en geknipt.

En zie hier het resultaat : een proper tomatenhofke…

IMG_2263IMG_2264IMG_2266IMG_2265

Nieuw-Zeelandse spinazie

IMG_2235

Ben je net als ik een luie moestuinier, dan is dit voor jou het ideale gewas om te telen.   Beloofd!  Vroeger zaaide ik gewone spinazie.  Want wij eten dat wel eens graag, zo vers uit ‘den hof’.  Maar op een bepaald moment was de spinazie klaar en als je dan niet direct plukte, schoot hij op.  Natuurlijk stond ik dan juist met de nacht of had ik het op de een of ander manier super druk.  Dus eer ik de tuin in geraakte, had ik dikwijls al hoogopgeschoten spinazieplanten met kleine blaadjes.  Toeme toch!

Dat is niet zo met Nieuw-Zeelandse spinazie!  Je hebt daar bovendien ook niks werk aan.  Gewoon plukken als het JOU uitkomt.😉  Volgens Wikipedia is Nieuw-Zeelandse spinazie of Tetragonia expansa een eenjarige eetbare plant uit de ijskruidfamilie, niet verwant aan spinazie.

Één keer in je leven moet je deze groente zaaien.  Ik heb de zaden via de zadenactie van Velt gekocht.  De plantjes komen traag op, vanaf half mei.  Ze kunnen echt niet tegen vorst.  Maar vanaf eind juni beginnen ze zich te vertakken en dan kan je echt niet meer volgen.  Vanaf nu kan je blaadjes beginnen plukken, de planten blijven gewoon doorgroeien tot aan de vorst.  Je zal zien dat er zich in de oksels van de plant kleine gele bloempjes vormen.  Die laat je maar staan, later vormen zich hier de zaden.

IMG_2234

In de winter ruim je de resten van Nieuw-Zeelandse spinazie niet op.  Laat die maar gewoon op je groentebed liggen, dat is goede mulch.  Daarbij kunnen dan ook de zaden op de grond vallen en volgend voorjaar vanaf half mei zie je terug nieuwe plantjes staan.  Ik had je beloofd dat hier niet veel werk aan is, he!  Het enige wat je nu moet doen, is de plantjes opnemen en planten in het bed waar dit jaar je bladgewassen mogen groeien.

En voilà, heel de cyclus begint terug opnieuw.  Ik vind Nieuw-Zeelandse spinazie zelfs lekkerder dan gewone spinazie.  Het is heel subtiel een beetje zoeter, vind ik.  De blaadjes zijn iets kleiner maar vleziger dan die van gewone spinazie en je hebt er heel wat van nodig want ze slinken ook als je ze stooft.

Wil jij deze groente ook graag proberen?  Onthoud dan dat je me volgend jaar begin mei een seintje mag geven en dan mag je plantjes komen halen in onze tuin. 😉

IMG_2236

De zonneborder in juni

Deze maand is het hier een ware explosie van bloemen!  Laat ik er vooral een fotobericht van maken, anders zou dat hier veel te lang worden.

Gewerkt heb ik hier niet in juni.  Vooral gewandeld en gekeken en af en toe eens een melkdistel verwijderd.  De border staat zo vol dat er gewoon geen onkruid meer tussen kan.

IMG_2137

Dit is nog een foto van begin juni.  De pioenen, die kreeg ik als stekje van veltvriend Frans De Smedt.  Het is al een hele oude soort, nog van zijn vader.  Maar de naam, die kennen we niet.  Gecombineerd met Campanula persicaria (de witte), Damastbloem en Persicaria vind ik ze echt mooi.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Stokrozen ook in overvloed hier.  Ik laat ze steeds zichzelf uitzaaien.  Zo zijn er elk jaar toffe verrassingen.

IMG_2205

Ook de Verbena bonariensis begint al te bloemen.  Deze gaat door tot aan de vorst.  Ik vind het een toffe weefplant.  Hij trekt ook veel vlinders aan.

IMG_2204

In de bakken die ik vlocht met snoeiafval van de wilgen, staat de geranium nu in bloei.  Ook tot aan de vorst!  Het is een moderne soort, die ik kreeg van een collega en maatje als enkele stekjes.  Ze wist de naam niet meer.  Ik denk dat het ‘Rozanne’ is, met de blauwe bloemen en witte hart.

IMG_2209

Hier een Verbascum (toorts) op de voorgrond.  Die kreeg ik ooit van een vriendin.  Ze gingen van hun weide een gazon maken en de wilde bloemen moesten er weg.  Wist zij toen veel hoe hip zo’n weide ging worden.  Heel dankbaar heb ik die prachtige plant toen aangenomen.

IMG_2208

De Kalimeris  (zomeraster)

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Margrieten, Phloxen en Knautia (beemdkroon)

IMG_2207

Het sieruitje Allium sphaerocephalon (Trommelstokken).  Ik kocht de bolletjes vorig najaar in Beervelde bij Nijssen bulbs.  Stilaan verslaafd raak ik aan zo’n bolletjes kopen.  Bij Nijssen bulbs hebben ze zo’n verscheidenheid.  Vind ik echt plezant.

IMG_2203

Een Malva soort (kaasjeskruid), welke weet ik eigenlijk niet.  Er zijn zo veel soorten Malva.  Ondertussen vernam ik van meneer Fruitberg dat het Malva moschata is.    En een donkere Knautia.

Nog eens fiere stokrozen…

IMG_2217

… en juffertjes in ’t groen, Nigella damascena…

IMG_2231

 

 

 

 

Mottenkruid

Nog zo’n tof bloemeke uit onze tuin.  Ik schrijf hier tegenwoordig over niks anders meer precies.  Maar er staan er deze dagen zoveel hier he.

IMG_2151

ik kreeg de plant zeker vijftien jaar geleden van de vroegere buurjongen van de lieve wederhelft.  Waar we toen woonden, kreeg hij een plaats in de bloemenweide en zaaide zich wat uit.  Ik heb hem mee verhuisd naar Groen Genot en ook hier voelt hij zich thuis.

Mottenkruid of Verbascum blattaria is een toorts, tweejarig en soms zelfs meerjarig.  Het bloeit van juni tot augustus.  Wordt 60 cm tot 1,20 m hoog en groeit liefst op een zonnige plaats in arme grond.  Ik vind het mooi in de border als verticaal element.

IMG_2152

Mottenkruid komt ook in het wild voor maar staat in Vlaanderen op de rode lijst als zeer zeldzaam.  In Wallonië zelfs als ernstig bedreigd.   Ook daarom koester ik hem in onze tuin…

IMG_2154