Phacelia

IMG_2308Momenteel staat onze voortuin er vol mee.  Het zit zo : toen we hier kwamen wonen had de lieve wederhelft nog niet zo veel vertrouwen in mijn manier van tuinieren.  De voortuin moest wel een beetje deftig zijn.  Daarom wilde hij die laten aanleggen door een tuinaannemer.  Braaf zoals ik altijd ben, gaf ik hem zijn zin.  Ik kreeg heel de rest van de tuin en mocht daar heerlijk mijn goesting doen, dus.

Onze voortuin werd aangelegd met exact drie soorten planten : lonicera nitida, een wintergroene heester die je makkelijk kan snoeien, buxus bollen en hortensia ‘Annabelle’.  Het was mooi strak en rustig.  Ik vond het eerlijk gezegd maar een saaie bedoening.  En veel snoeiwerk!

De lieve wederhelft snoeit de hagen en de lonicera dus ook.  Zo brengt hij structuur in mijn leven, want ik snoei scheef.  En na een tijdje vond hij die lonicera snoeien, niet meer plezant.  Goed, he!

En toen kwam er ook de buxusmot.  Gelukkig komen we heel goed overeen voor wat betreft het gebruik van sproeimiddelen.  Ze komen er niet in bij ons!  Maar juist toen ik een hele week met de nacht stond, krioelden de buxussen ineens van de rupsen.  ’t Was alsof ze erop gewacht hadden.  De tuinaannemer kwam dus alle buxussen rooien.  En daarna hebben we hem ook de lonicera en de hydrangea laten verwijderen.  Yes!  “Maak jij er maar iets van” zei de lieve wederhelft.  Hij vond de stukjes tuin die ik aangelegd had, eigenlijk toch wel veel mooier.  Lief, he…

En zo staat onze voortuin nu vol Phacelia.  Je moet het zo laten, zei de buurman.  Maar dat is niet de bedoeling.  De bodem was zo schraal, het had al heel lang niet geregend en in de zomer gingen we ook nog eens een weekje op vakantie.  Dus geen ideale periode om nieuwe planten te zetten.  Dus heb ik dat uitgesteld tot in het voorjaar.  De phacelia is een prima groenbemester zodat de bodem kan herstellen.  Er kan nu ook geen onkruid ontkiemen.  En bijen, zweefvliegen, hommels en vlinders vinden nu veel voedsel bij ons.

IMG_2310

IMG_2313

En ik kan deze winter snuisteren, planten opzoeken, tuinplannen maken, … zo gezellig.  Gebruiken jullie soms Phacelia?

IMG_2311

Zaden verzamelen

Twee weken geleden waren we in Frankrijk, de Limousin, de lieve wederhelft zijn neef gaan bezoeken.  Die heeft daar een huisje gekocht midden in de natuur.  Een hemelse plek!  Hij heeft dat huisje zo mooi gerenoveerd met zo veel respect voor het karakter ervan, echt tof.

De tuin, die gaat hij nog aanleggen.  Hij gaat dat vooral met veel bloemen doen.  Zijn stijl zo’n beetje kennende, denk ik dat het net zoals het huisje heel landelijk zal worden.  Ook een wilde bloemenweide wil hij.  Hij vroeg adressen waar hij zaden van wilde bloemen kan bestellen.   Ik gaf hem http://www.ecoflora.be, http://www.debolderik.net en http://www.cruydthoek.nl.

Omdat het nu toch de moment is om dat te doen, verzamelde ik ook zaden uit onze tuin voor hem.  Het is altijd plezant om in een jonge tuin veel bloemen te zaaien.

IMG_2369

Zo heb ik zaden van Papaver somniferum, slaapbol voor hem.  Het is de roze, gevulde vorm, een echte blikvanger.  De gevulde vorm is niet zo interessant voor bijen maar het is wel een ‘specialleke’ als je start met een tuin, vind ik.  Een foto heb ik niet genomen en nu heb ik er geen meer in bloei.  Verrassing dus…

Ook zaden van Nigella damascena, Juffertje in ’t groen.  De meest voorkomende variëteit daarvan heeft blauwe bloemen maar de mijne hebben witte.  Het is een lieflijk bloempje maar de grootste sierwaarde hebben wel de zaaddozen, vind ik.  Het is ook eenjarig dus snel resultaat.

IMG_2320

Wat zeker ook niet in een landelijke tuin mag ontbreken, is Calendula officinalis, goudsbloem, vind ik.  Het is ook een eenjarige plant.  De oranje bloemen zijn eetbaar en worden ook dikwijls verwerkt in theemengelingen.  Ze zijn heilzaam voor gal en lever.  Je kan ook goudsbloemzalf maken.  Die is huidherstellend en desinfecterend.  Als je goudsbloemen aan je toegangspoort van je tuin zet, wordt al het kwaad tegengehouden, zei men vroeger.

IMG_2344

Nog een eenjarige plant die snel kleur brengt, is reukerwt.  Ik kreeg de zaadjes vorige winter door een zadenruil onder bloggers.

IMG_2348

Ook enkele tweejarigen heb ik voor hem.  Om die te zien bloemen, zal hij dus nog even geduld moeten hebben.  Maar omdat ze zo prachtig zijn, heb ik ze er toch bij gedaan.

Alcea rosea, stokrozen.  Als hij ze zaait, zullen ze in het eerste jaar gewoon een rozet vormen.  Het jaar daarna zal de plant meters hoog groeien en bloemen.  De kleuren die ik heb :

Campanula persicifolia.  Dit is zo’n schattig klokje vind ik.

IMG_2340

Uiteindelijk heb ik ook nog zaden van Dianthus barbatus, Duizendschoon verzameld.  Dit bloempje heeft voor mij een speciale betekenis.  Dat lees je hier.

IMG_0913

 

 

De Gespierde Speerdistel

IMG_2305Tadaa!  Kijk eens wat een prachtkerel ik hier heb!  Fier rechtop staat hij te pronken in onze tuin : de speerdistel of Cirsium lanceolatum.  Maar ik houd hem goed in ’t oog.  Tot een zaadlozing ga ik hem niet laten komen.😁

Ik heb altijd al een zwak gehad voor distels.  Niet voor hun stekelige karakter, maar hun bloemen vind ik prachtig.

IMG_2306

Tot vorig jaar moest je ze bestrijden, bij wet verplicht.  Deze wet over distelbestrijding dateert uit 1887.  Toen werkten landbouwers nog met paard en kar. Als ze zich kwetsten aan distels en dan in contact kwamen met paardenmest, konden ze besmet worden met de dodelijke tetanusbacterie.  Nu gebeurt op het veld alles machinaal en bovendien is er een goede vaccinatie.  Dus eigenlijk is deze wet achterhaald.

Deze wet werd verder uitgewerkt in het Distelbestrijdingsbesluit van 1987.  Akkerdistel, kale jonker, kruldistel en speerdistel moest nog steeds verdelgd worden.  Mannekes toch!  Daarom trok Natuurpunt naar de Raad van State.  Want sinds de Staatshervorming van 1980 is natuurbescherming en wilde plantenbestrijding een gewestelijke bevoegdheid.  Dus het 30 jaar oude Distelbestrijdingsbesluit dat een Koninklijk Besluit was overschreed deze gewestelijke bevoegdheid.  Daar verstond ik allemaal niet veel van dus ging ik te rade bij onze oudste zoon, die rechtenstudent is.  Hij legde me met een mooie tekening de hiërarchie van wetten en reglementen in België uit.

Dia1

Heel simpel gezegd zit de Vlaamse natuurwetgeving en bermbesluit in het hokje van ‘Wet‘ en het Distelbestrijdingsbesluit is maar een ‘Koninklijk besluit‘ en dat staat daaronder.  Dus plaatselijke reglementen van provincies en gemeenten die distelsancties opleggen op grond van die federale wetgeving (KB) hebben daardoor geen rechtsgrond.  Goed, he!

Bovendien zijn die reglementen zelfs in strijd met de Vlaamse natuurwetgeving en bermbesluit (Wet) i.v.m. regels voor verwijderen van vegetatie en pesticidengebruik.

Op 9 maart 2017 gaf de Raad van State Natuurpunt gelijk tegenover de provincie Antwerpen.  Niet het federale niveau is bevoegd voor natuurkwesties, wel de gewesten.  Woon je in een andere provincie, dan mag je je daarop beroepen en zal je gelijk krijgen.  Onze mooie en ecologisch zeer waardevolle distels moeten dus niet bestreden worden.  Hehe…

Want waardevol, dat zijn ze echt.  Distels zijn een trekpleister voor veel vlinders, hommels, bijen, kevers en zweefvliegen.  Vogels worden aangetrokken door hun voedzame zaden.  Voor veel insecten zijn ze zelfs waardplant : ze hebben distels nodig om zich te kunnen voortplanten, om hun eitjes af te zetten.

Distelbestrijding gebeurt meestal door schadelijke, chemische bestrijdingsmiddelen te gebruiken en dat is zeer nefast voor onze natuur.

Ondertussen las ik dat landbouwers echter wel zouden verplicht blijven om akkerdistels in grasland te bestrijden om overwoekering te vermijden.  Volgens het departement van landbouw en visserij ligt de oorsprong van deze verplichting in de Europese wetgeving.  Pff, kunnen ze het nog ingewikkelder maken?!

 

IMG_2304IMG_2314

 

 

Mottenkruid

Nog zo’n tof bloemeke uit onze tuin.  Ik schrijf hier tegenwoordig over niks anders meer precies.  Maar er staan er deze dagen zoveel hier he.

IMG_2151

ik kreeg de plant zeker vijftien jaar geleden van de vroegere buurjongen van de lieve wederhelft.  Waar we toen woonden, kreeg hij een plaats in de bloemenweide en zaaide zich wat uit.  Ik heb hem mee verhuisd naar Groen Genot en ook hier voelt hij zich thuis.

Mottenkruid of Verbascum blattaria is een toorts, tweejarig en soms zelfs meerjarig.  Het bloeit van juni tot augustus.  Wordt 60 cm tot 1,20 m hoog en groeit liefst op een zonnige plaats in arme grond.  Ik vind het mooi in de border als verticaal element.

IMG_2152

Mottenkruid komt ook in het wild voor maar staat in Vlaanderen op de rode lijst als zeer zeldzaam.  In Wallonië zelfs als ernstig bedreigd.   Ook daarom koester ik hem in onze tuin…

IMG_2154

Duizendguldenkruid

Nu zal ik toch eens met de lotto moeten meespelen!  Ik kreeg een teken.  Ineens staat hier Duizendguldenkruid in de zonneborder!  Ik weet niet vanwaar het komt.  Duizendguldenkruid of Centaurium erythraea is een mooi roze bloempje uit de Gentiaanfamilie.  Vorig jaar  stond het ineens naast onze oprit en nu staat het helemaal aan de andere kant in de tuin.

IMG_2158

Ik ging eens googelen en vond dat het eigenlijk een toverkruid is.  Als je het op 24 juni om 12 uur ’s middags plukt en in je portemonnee steekt, zou deze nooit leeg geraken.  Tja…

Het is een plant die ook heel geneeskrachtig is, las ik.  De thee van de bloempjes zou heel goed zijn voor de lever.  Alleen echt niet lekker, heel bitter.

Ik geniet hier van de mooie bloempjes en van het feit dat deze plant gewoon zelf mijn tuin uitkoos om te verblijven.  Ik voel me gezegend…

IMG_2159

Bosorchis

IMG_2139Hier staat ze dan!  Zo fier als een gieter… te bloemen.

Vorig jaar kreeg ik zomaar dit plantje cadeau van Jens en Leen van Natuurpunt.  Ze kochten het bij Ecoflora in Halle.  Zij hadden al enkele keren geprobeerd om het te introduceren in hun tuin.  Maar de Bosorchis voelt er zich niet thuis.  Zij hebben hele droge zandgrond.  Maar deze schoonheid heeft liever een vochtige bodem met toch wel een beetje leem.  In de buurt van onze poel zou dat dan misschien wel kunnen lukken, opperde Jens.

In een klein potje, waar ze haar goed in verzorgd hadden, kreeg ik ze mee naar huis. Ik zocht een plekje in de halfschaduw en waar ze niet kon overwoekerd worden door gras.  Met veel liefde heb ik haar daar goed in ’t oog gehouden.  Maar in ’t najaar kwijnde ze weg.  O jee, en in de winter was ze helemaal verdwenen.  Dan heb ik een stokje aan haar plaats in de grond gestoken zodat ik zeker niet kon vergeten waar ze stond.  En in het voorjaar was ze daar ineens weer, fris en monter!  Plezant, he?

IMG_2051

En nu bloemt ze al bijna vier weken.  Ik ken ze eerlijk gezegd niet, onze inheemse orchideeën.  De bosorchis of Dactylorhiza fuchsii zou een ondersoort zijn van de gevlekte orchis.  In Vlaanderen staat ze op de Rode lijst als zeldzaam.  Ik hoop dat de dame in onze tuin zich dus wil uitzaaien.  Wordt hopelijk vervolgd…

Met heel veel dank aan Jens en Leen van Natuurpunt!

Korenbloemen…

Korenbloemen…

Zo enthousiast gelukkig als een klein kind voelde ik me, toen ik ze ontdekte.  Ik kwam van een zwoele nachtshift en wandelde nog even door de tuin om te bekomen.  En toen zag ik ze!  Twee korenbloemen in ons bloembollenweitje!

IMG_2135

Ik had ze er niet zelf gezet.  ’t Is te zeggen, toch bijna niet.  Zeven jaar geleden, toen we de Tamme Kastanje daar aangeplant hebben, had ik rond de stam de grond ‘grasvrij’ gemaakt.  Daar een eenjarig bloemenmengsel ingezaaid.  En daar waren korenbloemen bij.  Maar ondertussen waren die al een tijd terug verdwenen.

IMG_2133

En nu, jaren later, stonden ze ineens enkele meters verder, zomaar tussen het gras!  Toch echt veel boeiender dan kort geschoren, kapot gespoten gazonnetjes he…

IMG_2136

Ook Oranje Havikskruid staat nu te pronken in het gras.  Maar hier heb ik echt bedrog gedaan.  Die heb ik wel aangeplant…

IMG_2138