Ameraucana kuikens

Het begon met een berichtje op Facebook.  De kippenopvang regio Lebbeke had Ameraucana kuikens die ze gered hadden, ter adoptie.  Ik had er al van gehoord, van Ameraucana’s.  Het zijn kippen die speciale blauwe of groene eieren leggen.  Ze zijn verwant aan Araucana kippen maar iets groter.  Ze zijn vooral in de Verenigde Staten populair.

IMG_1677IMG_1681IMG_1683

Die kans kon ik toch niet laten liggen!  Ik stuurde een berichtje en kwam zo in Denderbelle bij Ellen terecht.  Ellen is een sympathieke jonge vrouw met het hart op de juiste plaats.  Zij redt kippen uit legbedrijven en ook in beslag genomen dieren komen bij haar terecht.  Zo ook deze kuikentjes.  Ze werden gekweekt voor hanengevechten.

IMG_1615IMG_1614

Wij kozen een haantje en drie hennetjes uit verschillende nestjes.  Volgend jaar kan hier dan misschien aan gezinsuitbreiding gedaan worden.

In het begin moesten de kuikens natuurlijk lekker warm in de living blijven.  In een konijnenhok op de bench van de hond.  En piepen dat die konden!  Gelukkig nam de dochter ze regelmatig in haar warme handjes.  Ook onze hond wilde al wel eens babysitten en de kuikens warm houden.

IMG_1675

IMG_1620

Het kleinste kuikentje is echter op een nacht gestorven.  Het zag er al van in ’t begin zwakker en broos uit.  Daarom waarschijnlijk dat onze dochter het koos.  Er vloeiden dus wel wat traantjes bij haar.

 

Fonske, Trieneke en Treezeke doen het nu heel goed.  Ondertussen slapen ze in hun hokje in de garage en bij mooi weer mogen ze in het gras scharrelen. Dit verhaal wordt zeker vervolgd!

IMG_1688

 

Advertenties

Bladluizen!

Eigenlijk zit ik al in ‘mijne pyama’ en zou ik in mijn bed moeten kruipen want ik sta met de nacht.  Maar ja, nog even facebook gecheckt en dan is het om zeep he.😊  Ik kreeg een vraagje van iemand : “Waarmee kan ik bladluizen op een Sneeuwbal struik te lijf gaan?”

Er zijn verschillende soorten Viburnum struiken.  Waarschijnlijk gaat het hier over ene met van die kogelronde, witte sneeuwballen, de Viburnum opulus ‘Roseum’.  Die zijn heel gevoelig voor bladluis.  In onze tuin staat oa de inheemse Gelderse Roos en die heeft dat niet.  Er zijn nog heel veel andere Viburnum soorten die ook niet gevoelig zijn voor bladluis.

IMG_2041( Viburnum tinus, wintergroene soort, niet gevoelig voor bladluis)

Maar wat nu met deze mevrouw haar struik?  Als ik ergens teveel bladluizen heb, wat tegenwoordig eigenlijk niet meer voorkomt, zet ik er met de tuinslang een krachtige waterstraal op.  Gewoon de luizen eraf spuiten zodat de struik terug kan bekomen.  Of ik ‘knijp’ er verschillende dood.  Maar niet allemaal!  Natuurlijke belagers zoals vogels en roofinsecten komen op de ‘lijkgeur’ af en eten de andere op. Werkt dit allemaal niet, dan gaat de plant er bij mij uit.  Dat wil zeggen dat hij niet past in mijn tuin.  Ik ga geen gif gebruiken, zelfs geen natuurlijk gif zoals pyrethrum om een plant te redden.  Want dat is dan weer slecht voor de bijen en andere nutttige insecten.  Dan is heel mijn natuurlijk evenwicht om zeep.  En eigenlijk dienen onze tuinen daar toch voor : een veilige thuishaven zijn voor al onze diertjes.   Bij plagen zoeken we dan ook best veilige oplossingen.

Om bij die bladluizen en een natuurlijk evenwicht te blijven : plant een Vlier in je tuin.  De Vlier is een hele mooie, nuttige struik.  Denk aan vlierbloesemlimonade en vlierbessensiroop die je ervan kan maken.  Maar de Vlier trekt ook de Vlierbladluis aan!  Dit is een HELE TOFFE LUIS!  Zij wil alleen maar op de Vlier leven maar de Vlier zelf heeft daar niks last van.  Maar er worden wel massa’s belagers van luizen aangetrokken naar je tuin.  Komt er ergens anders in je tuin een andere soort bladluis voor, dan wordt die gewoon mee opgegeten.  Tof he!  Zo zitten er in mijn tuin wel hier en daar wat bladluizen maar het worden geen plagen meer.

IMG_2040

En nu zou ik hier graag een foto van een bladluis plaatsen, maar ik vind er geen enkele in de tuin.  Toeme he!😜

K3 gered door buggenhoutse mensen.

Vorig jaar in september was ik op zoek naar nog enkele legkippen.  Het ras leghorn leek me wel eens leuk en dus ging ik op het internet zoeken naar verkooppunten.  Op google ‘leghorn’ ingetikt en zo kwam ik terecht bij de buggenhoutse kippenopvang.  De buggenhoutse …wat?!  Aanvankelijk vond ik het wel grappig.  Ik dacht aan kinderopvang maar dan voor kippen.  Tja…

Na wat opzoekwerk, vond ik het nog allesbehalve grappig.  Deze mensen redden kippen uit legbedrijven.  Legbatterijen zijn zogezegd niet meer toegestaan in ons land.  Maar die legbedrijven zijn niet veel beter.  Zo is er het bedrijf in Oudenaarde waar de mensen uit Buggenhout kipjes gaan redden.  Ze hebben daar 150 000 kippen verdeeld in hokken, 8 verdiepingen op elkaar gestapeld.  De beestjes zitten op draadgaas op elkaar gepropt.  Hun pluimen zijn vuil, gebroken of zelfs weg.  Pootjes gekwetst van de ongemakkelijke ondergrond.  Ze krijgen speciaal legvoeder en worden bijgelicht zodat hun legcyclus geforceerd wordt.  Als ze 14 maanden oud zijn, zijn de beestjes al helemaal uitgeput dus leggen ze bijna geen eitjes meer.  Dan worden ze geslacht.  Toppunt is dan nog dat dat vlees naar Afrika vervoerd wordt.  Voor ons Europeanen, is dat niet goed genoeg.  Transportkosten, milieubelasting, … wat zijn we ecologisch weer goed bezig he.

Dus ik wilde wel eens gaan kijken daar in die kippenopvang.  Berichtje gestuurd en ik mocht drie kipjes gaan halen.  Ik was aangenaam verrast.  Er zaten eendjes, hanen en kippen op ruime grasvelden.  Ze hadden enkele slaaphokken ter beschikking en je zag zo dat die beestjes goed verzorgd werden.  De nieuwkomertjes zaten apart en ’s avonds werd hen geleerd om in het hok te gaan slapen.  Rondlopen buiten, dat kenden ze helemaal niet.  Zelfs van een overvliegende duif konden ze enorm schrikken.  Zo zielig.

img_1335img_1326

Ik kreeg drie ‘sloortjes’ mee naar huis, echt drie ‘gepluimde kiekens’.  Toen ik ermee thuis kwam, trok onze dochter haar neus op, “eikes!”, was haar reactie.  Ook de lieve wederhelft keek me vertwijfeld aan : “Wat heb je nu weer gedaan?  Heb je daar geld voor betaald?”  Ja, ik had 6 euro per kip betaald om de werking van de opvang te steunen.  De kipjes in het nachthok gezet bij de andere kippen, het was ondertussen donker.  Zo konden ze aan elkaar gewoon worden.  Mijn dames konden hen dan leren wat je als kip hoort te doen.  Vooral scharrelen, goeie vettige pieren pakken en graantjes en keukenrestjes oppikken die je krijgt van het vrouwtje.  En af en toe een eitje leggen.

De volgende morgen waren mijn dames al druk bezig buiten.  Maar twee van de nieuwelingen stonden nog bedeesd te drentelen in het nachthok.  Nummer drie was nergens te bekennen.  Hoe ging dat ook weer?  K2 zoekt…  Uiteindelijk vond ik tussen de struiken een wit ei, van de nieuwe dus.  Maar madam was nergens te bekennen.  Ik vond zelfs geen enkele pluim.  Alleen het ei was een bewijs dat ze er geweest was.  Ze was gewoon met de noorderzon vertrokken.  De overblijvende beestjes zijn stilletjesaan kip geworden.  Ze gingen vlug mijn dames imiteren, ze gingen ook beter in de pluimen zitten en je zag ze zo opfleuren.  Alleen heb ik de eerste maanden van hen geen enkel eitje gekregen.  Tot nu.  De dagen beginnen te lengen en heel voorzichtig beginnen ze nu te leggen.

img_1756img_1770

Heb ik hier nu goed mee gedaan, vraag ik mij af?  Voor de diertjes zelf, zeker wel.  Maar heb ik hiermee nu niet geholpen om het systeem in stand te houden?  Laat de legbedrijven maar bestaan, de kippen worden toch gered.  En het vlees dat verscheept wordt naar Afrika, daar moeten ze toch ook eten.

Zouden we als kippenliefhebbers toch niet beter de echte kippenrassen kopen in plaats van hybride rassen zoals leghorn?

Of zouden mensen door zulke initiatieven zich juist meer bewust worden van hoe we met ons voedsel omgaan?

Wat denken jullie?

Ik koop in ieder geval al lang geen ‘scharreleieren’ meer.  Als ik in de winter soms eens enkele eitjes koop, dan zoek ik er altijd van ‘kippen met vrije uitloop’.  Alhoewel die vrije uitloop ook beperkt is.  Geef mij maar een eitje van mijn eigen kipjes.  Die mogen echt scharrelen.  Een eitje van een gelukkige kip smaakt toch veel beter, hoor.

img_1766

 

 

Wat kan je nu doen als je volgend jaar geen slakkenplaag wil?

Eigenlijk ben ik nu aan het strijken maar terwijl kijk ik naar buiten en dwalen mijn gedachten af.  En toch ben ik heel efficiënt bezig.  Terwijl ik hier sta te mijmeren en mijn strijkijzer heen en weer gaat, ben ik ook slakkeneitjes in mijn tuin aan het opruimen.

img_1484

 

Haha!  Dat ‘kunde gij niet he’!  En mijn wapen tegen de slakken heeft dan ook nog een heel hoge aaibaarheidsfactor.  Dus dat zijn dan ineens drie vliegen in een klap.  Wil je weten wat mijn geheim is?  Zijdehoentjes!  Zij zijn verzot op slakkeneitjes.  Deze tijd van het jaar laat ik hen in heel de tuin lopen.  Ze zijn dan steeds maar aan het scharrelen en vlijtig op zoek naar deze lekkernijen.  Alle eitjes die ze nu opeten, kunnen volgende lente geen vieze, slijmerige slakken worden.

img_1404

Ieder jaar laat ik wel enkele kipjes broeden en die krijgen dan van die schattige kuikentjes.  Deze keer heb ik geprobeerd om een nestje van deze ‘pluizebollekes’ handtam te maken.  En dat is goed gelukt.  Als ik buiten kom, komen ze me tegemoet gelopen en als ze kunnen kiezen tussen graantjes pikken van de grond of uit mijn hand, dan nemen ze mijn hand.  Ze hebben elk hun eigen karaktertje.  Eentje wacht zelfs steeds tot ik het haar aanbied uit mijn hand.  Ze zal niet eten van de grond!  Tja, streken heb je ‘verniet’ he.

img_1405

Wil je ook verlost worden van slakken uit je tuin en zie je het zitten om enkele kipjes te nemen?  Dan zou ik je zijdehoentjes aanraden.  Het is een ras dat niet zo moeilijk te vinden is.  Zelfs op verkoopsites vind je een aanbod van particulieren die hun teveel aan kipjes verkopen.  Ze worden heel gemakkelijk broeds dus als je je een kipje en een haantje aanschaft, kan je zelf je toompje uitbreiden.  Ze vliegen niet en hun schattige uiterlijk hebben ze doordat hun pluimpjes geen weerhaakjes hebben.  Ze blijven zo van die donzige bollekes hun hele leven.  Het zijn hele rustige kipjes.

 

Hier mogen ze nog wat verder flaneren in de tuin.  In de lente als alles terug begint te groeien, blijven ze weer in de kippenren waar ze ook zalig kunnen scharrelen.  Waarschijnlijk zal de slakkenplaag die vele mensen dit jaar in hun tuin hadden, volgend jaar weer aan ons voorbij gaan…

img_1497

 

 

Jong leven!

Eigen kweek…  Het is gelukt!  Yeah!!!  Eindelijk een heel nestje zijdehoentjes gekregen.  Ons Antje haar kipje, het beste kloekje dat we hebben, was dit jaar de tweede keer broeds geworden.  Haar in een hokje apart gezet, tien eitjes onder haar vleugels gestopt en dan drie weken gewacht.  Twee eitjes zijn vroegtijdig kapot gegaan.  In elk eitje zat een zwart kuikentje maar helaas waren ze overleden.  Op dag 21 zijn de andere acht eitjes uitgekomen.  Vijf gele beestjes, een ‘lapjeskuikentje’ en twee zwarte.  De grootste zwarte heeft de naam ‘Calimero’ gekregen.  Net geboren, is hij een hele tijd blijven liggen met een stukje schelp op zijn kopke.  Zo grappig!

imageimageimageimage

De diertjes doen het heel goed.  Ze scharrelen en pikken en fladderen dat het een lieve lust is.  Ik probeer hen ook een beetje handtam te maken door hen voer aan te bieden uit mijn hand.  Echt plezant!

image

Na enkele dagen mogen ze al eens buiten in het zonnetje op het gras zitten.  Ik zet wel een rennetje over de beestjes.  Het zijn nog te lekkere hapjes voor de kraaien en eksters die hier steeds op de loer zitten.

imageimageimage

Eens ze ‘goed in de pluimen zitten’ mogen ze verhuizen naar de fruitkooi.  Daar heb ik een slaaphokje gezet en hebben ze wat meer ruimte om te scharrelen.

We vervelen ons hier niet in ‘Groen Genot’…

 

Ganzen seksen…

Vorige week kreeg ik een telefoontje van een tante van de lieve wederhelft.  Of ik geen drie ganzen moest hebben?   Een nichtje van de tante was weduwe geworden.  Haar man had haar twintig ganzen nagelaten maar eigenlijk was ze bang van ganzen.  Niet zo gemakkelijk om ze te verzorgen dan, he.  Drie ganzen, dat vond ik wel wat veel maar een nieuwe man voor ons Sieke, dat zag ik wel zitten.image

Afgesproken met het nichtje dat ik een mannetje zou komen halen.  Alleen wist zij ook niet hoe je dat kan zien bij ganzen.  Dus ben ik te rade gegaan bij een vriend van Natuurpunt, een echte vogelaar.  Hij zou het verschil wel kunnen zien, dacht ik.  Helaas, hij is heel goed met een verrekijker en bij de minste piep die hij hoort, weet hij over welk vogeltje het gaat.  Maar het geslacht van een gans bepalen, dat is echt niet simpel.  “De mannetjes zijn hoger en de vrouwtjes hebben een uitgezakte buik” zei hij.  Tja, die theorie kende ik ook maar in de praktijk had ik zo al enkele keren een mannetje als vrouw aanzien.  Dat verhaal lees je hier.  Dan krijg je ganzen die ‘judo doen’…

“Je kan ze ook seksen”, zei hij dan.  Huh, eendagskuikens seksen, dat wist ik dat dat gedaan wordt.  Maar volwassen vogels?!  Jaja, zei hij en hij stuurde me een link door hoe ik dat moest doen.  De uitleg was heel duidelijk :  je neemt de vogel met beide handen vast, draait hem op zijn rug met de nek naar jou toe.  Je legt je armen naast zijn lichaam en met je handen hou je zijn staart vast.  Je duwt met je wijsvingers zijn staart naar beneden en met je duimen duw je de geslachtsopening een beetje open.  Met de andere drie vingers druk je lichtjes op de rug.  Als dit niet te krampachtig gebeurt en de vogel kan zich ontspannen, zie je bij de mannetjes een klein penisje tevoorschijn komen en bij de vrouwtjes niets.  Dit is een gangbare methode en de vogel zou er geen last van hebben.image

image

image Lees verder

Gratis kipjes!

Het is hier al wat geweest!  Mijne kweek is helemaal niet goed gekomen.  Nochtans heb ik al drie keer een broedse kip gehad die op eitjes zat.  De eerste kip wroette bijna al haar eitjes kapot.  Welgeteld 1 zijdehoentje hadden we dan.  Bij de volgende ‘gezinsuitbreidingspogingen’ is er een saboteur aan het werk geweest!  De schuldige is een lief, klein baardkrieltje.  Ukkels of Antwerps, dat weet ik eigenlijk niet.

Links vooraan op de foto, zie je haar…image

Al een jaar of drie hebben we haar en ze woont gewoon bij de zijdehoentjes.  Ze legt hele kleine eitjes, die veel kleiner zijn dan die van de zijdehoentjes, dus goed te herkennen.  Maar dit jaar zijn haar eitjes om een onverklaarbare reden even groot.  Daarbij maakte ze ook soms ‘kloekgeluidjes’ zodat ik dacht dat ze niet aan de leg was.  Maar de sloeber bleef gewoon door eitjes leggen…  Die ik dan vrolijk onder de broedende kippen stopte…  Grrr!  Niks zijdehoenkuikentjes maar wel bastaardjes.😜image

 

image

imageOp 27 mei was onze tweede ‘bevalling’ en kregen we twee lieve lichtbruine kuikentjes, kruising tussen het baardkrieltje en onze rode zijdehoenhaan.  Het zijn schatjes, onafscheidelijk van elkaar.  Maar ze lopen bij de zijdehoentjes en als ze gaan beginnen eieren leggen, vergroot mijn probleem alleen maar.

Het baardkrieltje mag ook verhuizen.  Ik wil geen vergissingen meer.image

Ik vraag geen centjes voor de diertjes.  Maar ze zomaar weggeven, is niet erg diervriendelijk.  Wie weet waar komen ze dan terecht?  Ik heb er even over nagedacht en heb besloten de diertjes te geven aan iemand die er in ruil iets origineel voor wil doen of geven.  Zoiets gelijk het LETS systeem.  Het baardkrieltje mag apart weg maar de twee bastaardjes moeten bij elkaar blijven.  Zij zijn erg aan elkaar gehecht.  Ideaal voor hen is natuurlijk als ze alledrie samen een nieuwe thuis krijgen.

Op 20 mei kregen we terug een nestje.  Weeral de verkeerde eieren eronder gelegd, zag ik na enkele weken.  Maar jong toch!  De drie kuikentjes kregen echte pluimpjes in plaats van de ‘frullerige’ donsjes die zo typisch zijn voor zijdehoentjes.  Als ze groot genoeg waren om niet meer gepakt te worden door roofvogels, zijn ze met moederkloek mee verhuisd naar ons vogelboske.  Daar wilden ze niet in het kippenhok slapen.  Moeder mocht roepen zo hard ze kon, de pubers wilden niet naar binnen.  Dan is ze maar met haar kroost op een stapeltje stenen gaan slapen.  Nu gaat moeder gewoon terug binnen slapen maar de jeugd slaapt… in de bomen!

image

Ik was eerst van plan om ze ook weg te geven.  De donkere kipjes had ik al uit de bomen geplukt.  Maar de lichtbruine gaat zo hoog zitten dat ik er gewoon niet aan kan.  Gisteren heeft de oudste zoon me geholpen, foto’s genomen met zijn smartphone en we hebben gelachen!  Eigenlijk is het nog wel leuk, zo’n kippen in de bomen.  En hun eieren gaan ze wellicht toch niet gaan leggen bij die van de zijdehoentjes.  Dus dit trio mag wel blijven.image Lees verder