Karoo

Amai, nu heb ik hier de tuin en de blog verwaarloosd!  ‘t Is een emotionele week geweest.  Mijn Rhodesian Ridgeback, mijn lieve Karoo is ziek.  Mijn vriendinneke, tuinmaatje, partner in crime (Karoo, pak jij die kip eens om terug in ‘t kot te zetten…), ze wilde niks meer eten.

354F7961-D2B9-46DF-ABCE-F0A5251C6702

Ik ben eerst drie keer bij de dierenarts geweest.  Maar uiteindelijk zijn we terecht gekomen in Merelbeke, de universitaire dierenkliniek waar de dierenartsen opgeleid worden.  Daar vonden ze op een half uurtje tijd dat ze ‘hemolytische anemie’ heeft.  Dat wil zeggen dat ze haar eigen rode bloedcellen afbreekt.

Gelukkig is het primair.  Er is geen kanker of andere vreselijke ziekte als oorzaak.  Dus we gaan voor behandeling.  Twee keer per dag moet ze nu een cortisone pil nemen en het lijkt aan te slaan.  Ze is zo flink!  Ik mag haar bek opentrekken en de pillen vanachter in haar keel leggen.  Mijn beestje vertrouwt me helemaal.  ‘k Heb haar vorige week zelfs drie spuiten mogen geven, ze gaf geen kik.

8ADB1A4D-3779-4071-B143-BFC6785EA9F0

Maandag gaan we terug naar de dierenarts voor bloedafname en dat moeten we nu om de zes weken doen.  Na enkele maanden, als alles goed gaat, zullen haar rode bloedcellen terug op peil staan.  Dan mogen we de behandeling afbouwen.  Karoo is nog maar 7 jaar dus ik hoop dat het lukt.

C70FFAA9-EC31-47EB-B8B9-04CD869EFD7E

Advertenties

Kauwen …

Maak jij je ook soms druk over die kauwen die je vogelvoeder in één keer komen opschrokken?  Onze voederplank stond al een hele tijd terug buiten en het ging heel goed.  Kool- en pimpelmezen, mussen en een roodborstje kwamen alle dagen hun buikje rond eten.  Kauwen of eksters leken niet echt interesse te hebben.

Tot die ene week dat ik met de nacht stond.  Nu moet je weten dat ons voederhuisje net onder het raam van onze slaapkamer staat.  Dat was me daar een leven!  Zes kauwen hadden zich tegelijk op het eten gestort.  Kunnen die ruzie maken zeg!  Ik werd steeds wakker  van het lawaai.  Gaan zwaaien voor het raam hielp even, maar grr, ze kwamen steeds terug.

Knarsentandend en met de dekens over mijn oren getrokken, heb ik dan een plan bedacht.

C796646D-4574-477F-B81B-FA3C25874EB2

Et voila!  Meer dan een overschotje kippendraad had ik niet nodig.  De kleine vogeltjes gaan op de draad zitten, wippen binnen en gaan eten.  En de kauwen die nog eens poolshoogte komen nemen … die kunnen de overschotjes op de grond oppikken.

Hehe!  Wie laatst lacht …

5834B1CD-7878-45CB-AAC5-CC448CBDD8F1

O die pikorde!

Wij hebben drie hanen in ons kippenhok.   Onze bruine zijdehoen haan is de oudste. Sinds vorige zomer is onze witte zijdehoen haan ook volwassen.  En dan is er nog ‘Fonske’, een jong haantje dat ik als kuiken haalde bij de ‘kippenopvang regio Lebbeke’.  Maar die doet niet mee in het conflict.

IMG_2175IMG_2185IMG_2181

Meestal gaat het nochtans heel goed.  Onze witte haan is de jonge, viriele macho.  Hij zorgt dat alle kippen aan hun trekken komen.  De oudste haan is meer van het serene type.  Hij houdt zich wat op de achtergrond en kipjes die nog een extraatje nodig hebben, kunnen bij hem terecht.

Zo gaat dat daar echt super in dat huishouden.  Alleen, als ik er aan kom met eten, dan gaan de poppen aan het dansen.  Die witte sloeber kan niet uitstaan dat de bruine haan samen met hen eet.  Hij jaagt hem steeds weg.  Okee dan, dacht ik, dan eet ieder in zijn eigen ‘taloor’ en ik strooide voer op verschillende plaatsen in het hok.  Zo moest er geen ruzie gemaakt worden.  Ja tereire!  Nu had Witte nog veel meer werk om hem van al die plaatsen weg te jagen.

IMG_2194

Mannekes!  ‘k Heb er mij moeten tussen zetten!   En zo is er een heel mooie vriendschap ontstaan tussen onze bruine haan en mij.  (Eigenlijk zou ik hem een naam moeten geven hè.)

IMG_2161

Als hij me ziet aankomen met het eetbakje, wijkt hij niet meer van mijn zijde.  Hij trippelt geduldig mee langs alle plaatsen waar ik voer strooi tot iedereen aan het eten is.  Dan gaan we samen naar achter in de ren en daar mag hij eten uit mijn hand.  Dan komt Witte niet, zo veel gezag heb ik nog wel.

Maar sinds enkele weken heb ik een nieuw, heel mooi grijs zijdehoen hennetje.  Van een veltvriend gekregen.  Zijn haantje was doodgebeten door de hond van zijn zoon en zij bleef alleen over.  Weeral!  Hij had al vossen op bezoek gehad en nog een andere hond en steeds sneuvelden zijn diertjes.  Hij wilde er liever mee stoppen en zocht een opvang voor zijn hennetje.  Natuurlijk wilde ik haar een nieuwe thuis geven!

IMG_2188

Amai!  Is me dat een ‘erge tik’!  Ze is jaloers op wat wij hebben met elkaar!  Ze kan het niet uitstaan dat mijn haan uit mijn hand eet en komt hem gewoon voor mijn neus wegjagen!  Zij mag nochtans uit mijn andere hand eten, maar geen ‘avance’ hè! Dus nu moet ik haar steeds zachtjes wegduwen als ze onze romance komt verstoren. ‘Moeder Overste’ heeft er niet aan!

IMG_2168

Ik vind het wel plezant om mijn dieren zo te observeren, hun karakters te leren kennen en hen te verwennen.  Hebben jullie eigenlijk al zo’n dingen meegemaakt met kippen?

IMG_2198

Ameraucana kuikens

Het begon met een berichtje op Facebook.  De kippenopvang regio Lebbeke had Ameraucana kuikens die ze gered hadden, ter adoptie.  Ik had er al van gehoord, van Ameraucana’s.  Het zijn kippen die speciale blauwe of groene eieren leggen.  Ze zijn verwant aan Araucana kippen maar iets groter.  Ze zijn vooral in de Verenigde Staten populair.

IMG_1677IMG_1681IMG_1683

Die kans kon ik toch niet laten liggen!  Ik stuurde een berichtje en kwam zo in Denderbelle bij Ellen terecht.  Ellen is een sympathieke jonge vrouw met het hart op de juiste plaats.  Zij redt kippen uit legbedrijven en ook in beslag genomen dieren komen bij haar terecht.  Zo ook deze kuikentjes.  Ze werden gekweekt voor hanengevechten.

IMG_1615IMG_1614

Wij kozen een haantje en drie hennetjes uit verschillende nestjes.  Volgend jaar kan hier dan misschien aan gezinsuitbreiding gedaan worden.

In het begin moesten de kuikens natuurlijk lekker warm in de living blijven.  In een konijnenhok op de bench van de hond.  En piepen dat die konden!  Gelukkig nam de dochter ze regelmatig in haar warme handjes.  Ook onze hond wilde al wel eens babysitten en de kuikens warm houden.

IMG_1675

IMG_1620

Het kleinste kuikentje is echter op een nacht gestorven.  Het zag er al van in ’t begin zwakker en broos uit.  Daarom waarschijnlijk dat onze dochter het koos.  Er vloeiden dus wel wat traantjes bij haar.

 

Fonske, Trieneke en Treezeke doen het nu heel goed.  Ondertussen slapen ze in hun hokje in de garage en bij mooi weer mogen ze in het gras scharrelen. Dit verhaal wordt zeker vervolgd!

IMG_1688

 

Bladluizen!

Eigenlijk zit ik al in ‘mijne pyama’ en zou ik in mijn bed moeten kruipen want ik sta met de nacht.  Maar ja, nog even facebook gecheckt en dan is het om zeep he.😊  Ik kreeg een vraagje van iemand : “Waarmee kan ik bladluizen op een Sneeuwbal struik te lijf gaan?”

Er zijn verschillende soorten Viburnum struiken.  Waarschijnlijk gaat het hier over ene met van die kogelronde, witte sneeuwballen, de Viburnum opulus ‘Roseum’.  Die zijn heel gevoelig voor bladluis.  In onze tuin staat oa de inheemse Gelderse Roos en die heeft dat niet.  Er zijn nog heel veel andere Viburnum soorten die ook niet gevoelig zijn voor bladluis.

IMG_2041( Viburnum tinus, wintergroene soort, niet gevoelig voor bladluis)

Maar wat nu met deze mevrouw haar struik?  Als ik ergens teveel bladluizen heb, wat tegenwoordig eigenlijk niet meer voorkomt, zet ik er met de tuinslang een krachtige waterstraal op.  Gewoon de luizen eraf spuiten zodat de struik terug kan bekomen.  Of ik ‘knijp’ er verschillende dood.  Maar niet allemaal!  Natuurlijke belagers zoals vogels en roofinsecten komen op de ‘lijkgeur’ af en eten de andere op. Werkt dit allemaal niet, dan gaat de plant er bij mij uit.  Dat wil zeggen dat hij niet past in mijn tuin.  Ik ga geen gif gebruiken, zelfs geen natuurlijk gif zoals pyrethrum om een plant te redden.  Want dat is dan weer slecht voor de bijen en andere nutttige insecten.  Dan is heel mijn natuurlijk evenwicht om zeep.  En eigenlijk dienen onze tuinen daar toch voor : een veilige thuishaven zijn voor al onze diertjes.   Bij plagen zoeken we dan ook best veilige oplossingen.

Om bij die bladluizen en een natuurlijk evenwicht te blijven : plant een Vlier in je tuin.  De Vlier is een hele mooie, nuttige struik.  Denk aan vlierbloesemlimonade en vlierbessensiroop die je ervan kan maken.  Maar de Vlier trekt ook de Vlierbladluis aan!  Dit is een HELE TOFFE LUIS!  Zij wil alleen maar op de Vlier leven maar de Vlier zelf heeft daar niks last van.  Maar er worden wel massa’s belagers van luizen aangetrokken naar je tuin.  Komt er ergens anders in je tuin een andere soort bladluis voor, dan wordt die gewoon mee opgegeten.  Tof he!  Zo zitten er in mijn tuin wel hier en daar wat bladluizen maar het worden geen plagen meer.

IMG_2040

En nu zou ik hier graag een foto van een bladluis plaatsen, maar ik vind er geen enkele in de tuin.  Toeme he!😜

K3 gered door buggenhoutse mensen.

Vorig jaar in september was ik op zoek naar nog enkele legkippen.  Het ras leghorn leek me wel eens leuk en dus ging ik op het internet zoeken naar verkooppunten.  Op google ‘leghorn’ ingetikt en zo kwam ik terecht bij de buggenhoutse kippenopvang.  De buggenhoutse …wat?!  Aanvankelijk vond ik het wel grappig.  Ik dacht aan kinderopvang maar dan voor kippen.  Tja…

Na wat opzoekwerk, vond ik het nog allesbehalve grappig.  Deze mensen redden kippen uit legbedrijven.  Legbatterijen zijn zogezegd niet meer toegestaan in ons land.  Maar die legbedrijven zijn niet veel beter.  Zo is er het bedrijf in Oudenaarde waar de mensen uit Buggenhout kipjes gaan redden.  Ze hebben daar 150 000 kippen verdeeld in hokken, 8 verdiepingen op elkaar gestapeld.  De beestjes zitten op draadgaas op elkaar gepropt.  Hun pluimen zijn vuil, gebroken of zelfs weg.  Pootjes gekwetst van de ongemakkelijke ondergrond.  Ze krijgen speciaal legvoeder en worden bijgelicht zodat hun legcyclus geforceerd wordt.  Als ze 14 maanden oud zijn, zijn de beestjes al helemaal uitgeput dus leggen ze bijna geen eitjes meer.  Dan worden ze geslacht.  Toppunt is dan nog dat dat vlees naar Afrika vervoerd wordt.  Voor ons Europeanen, is dat niet goed genoeg.  Transportkosten, milieubelasting, … wat zijn we ecologisch weer goed bezig he.

Dus ik wilde wel eens gaan kijken daar in die kippenopvang.  Berichtje gestuurd en ik mocht drie kipjes gaan halen.  Ik was aangenaam verrast.  Er zaten eendjes, hanen en kippen op ruime grasvelden.  Ze hadden enkele slaaphokken ter beschikking en je zag zo dat die beestjes goed verzorgd werden.  De nieuwkomertjes zaten apart en ’s avonds werd hen geleerd om in het hok te gaan slapen.  Rondlopen buiten, dat kenden ze helemaal niet.  Zelfs van een overvliegende duif konden ze enorm schrikken.  Zo zielig.

img_1335img_1326

Ik kreeg drie ‘sloortjes’ mee naar huis, echt drie ‘gepluimde kiekens’.  Toen ik ermee thuis kwam, trok onze dochter haar neus op, “eikes!”, was haar reactie.  Ook de lieve wederhelft keek me vertwijfeld aan : “Wat heb je nu weer gedaan?  Heb je daar geld voor betaald?”  Ja, ik had 6 euro per kip betaald om de werking van de opvang te steunen.  De kipjes in het nachthok gezet bij de andere kippen, het was ondertussen donker.  Zo konden ze aan elkaar gewoon worden.  Mijn dames konden hen dan leren wat je als kip hoort te doen.  Vooral scharrelen, goeie vettige pieren pakken en graantjes en keukenrestjes oppikken die je krijgt van het vrouwtje.  En af en toe een eitje leggen.

De volgende morgen waren mijn dames al druk bezig buiten.  Maar twee van de nieuwelingen stonden nog bedeesd te drentelen in het nachthok.  Nummer drie was nergens te bekennen.  Hoe ging dat ook weer?  K2 zoekt…  Uiteindelijk vond ik tussen de struiken een wit ei, van de nieuwe dus.  Maar madam was nergens te bekennen.  Ik vond zelfs geen enkele pluim.  Alleen het ei was een bewijs dat ze er geweest was.  Ze was gewoon met de noorderzon vertrokken.  De overblijvende beestjes zijn stilletjesaan kip geworden.  Ze gingen vlug mijn dames imiteren, ze gingen ook beter in de pluimen zitten en je zag ze zo opfleuren.  Alleen heb ik de eerste maanden van hen geen enkel eitje gekregen.  Tot nu.  De dagen beginnen te lengen en heel voorzichtig beginnen ze nu te leggen.

img_1756img_1770

Heb ik hier nu goed mee gedaan, vraag ik mij af?  Voor de diertjes zelf, zeker wel.  Maar heb ik hiermee nu niet geholpen om het systeem in stand te houden?  Laat de legbedrijven maar bestaan, de kippen worden toch gered.  En het vlees dat verscheept wordt naar Afrika, daar moeten ze toch ook eten.

Zouden we als kippenliefhebbers toch niet beter de echte kippenrassen kopen in plaats van hybride rassen zoals leghorn?

Of zouden mensen door zulke initiatieven zich juist meer bewust worden van hoe we met ons voedsel omgaan?

Wat denken jullie?

Ik koop in ieder geval al lang geen ‘scharreleieren’ meer.  Als ik in de winter soms eens enkele eitjes koop, dan zoek ik er altijd van ‘kippen met vrije uitloop’.  Alhoewel die vrije uitloop ook beperkt is.  Geef mij maar een eitje van mijn eigen kipjes.  Die mogen echt scharrelen.  Een eitje van een gelukkige kip smaakt toch veel beter, hoor.

img_1766

 

 

Wat kan je nu doen als je volgend jaar geen slakkenplaag wil?

Eigenlijk ben ik nu aan het strijken maar terwijl kijk ik naar buiten en dwalen mijn gedachten af.  En toch ben ik heel efficiënt bezig.  Terwijl ik hier sta te mijmeren en mijn strijkijzer heen en weer gaat, ben ik ook slakkeneitjes in mijn tuin aan het opruimen.

img_1484

 

Haha!  Dat ‘kunde gij niet he’!  En mijn wapen tegen de slakken heeft dan ook nog een heel hoge aaibaarheidsfactor.  Dus dat zijn dan ineens drie vliegen in een klap.  Wil je weten wat mijn geheim is?  Zijdehoentjes!  Zij zijn verzot op slakkeneitjes.  Deze tijd van het jaar laat ik hen in heel de tuin lopen.  Ze zijn dan steeds maar aan het scharrelen en vlijtig op zoek naar deze lekkernijen.  Alle eitjes die ze nu opeten, kunnen volgende lente geen vieze, slijmerige slakken worden.

img_1404

Ieder jaar laat ik wel enkele kipjes broeden en die krijgen dan van die schattige kuikentjes.  Deze keer heb ik geprobeerd om een nestje van deze ‘pluizebollekes’ handtam te maken.  En dat is goed gelukt.  Als ik buiten kom, komen ze me tegemoet gelopen en als ze kunnen kiezen tussen graantjes pikken van de grond of uit mijn hand, dan nemen ze mijn hand.  Ze hebben elk hun eigen karaktertje.  Eentje wacht zelfs steeds tot ik het haar aanbied uit mijn hand.  Ze zal niet eten van de grond!  Tja, streken heb je ‘verniet’ he.

img_1405

Wil je ook verlost worden van slakken uit je tuin en zie je het zitten om enkele kipjes te nemen?  Dan zou ik je zijdehoentjes aanraden.  Het is een ras dat niet zo moeilijk te vinden is.  Zelfs op verkoopsites vind je een aanbod van particulieren die hun teveel aan kipjes verkopen.  Ze worden heel gemakkelijk broeds dus als je je een kipje en een haantje aanschaft, kan je zelf je toompje uitbreiden.  Ze vliegen niet en hun schattige uiterlijk hebben ze doordat hun pluimpjes geen weerhaakjes hebben.  Ze blijven zo van die donzige bollekes hun hele leven.  Het zijn hele rustige kipjes.

 

Hier mogen ze nog wat verder flaneren in de tuin.  In de lente als alles terug begint te groeien, blijven ze weer in de kippenren waar ze ook zalig kunnen scharrelen.  Waarschijnlijk zal de slakkenplaag die vele mensen dit jaar in hun tuin hadden, volgend jaar weer aan ons voorbij gaan…

img_1497