K3 gered door buggenhoutse mensen.

Vorig jaar in september was ik op zoek naar nog enkele legkippen.  Het ras leghorn leek me wel eens leuk en dus ging ik op het internet zoeken naar verkooppunten.  Op google ‘leghorn’ ingetikt en zo kwam ik terecht bij de buggenhoutse kippenopvang.  De buggenhoutse …wat?!  Aanvankelijk vond ik het wel grappig.  Ik dacht aan kinderopvang maar dan voor kippen.  Tja…

Na wat opzoekwerk, vond ik het nog allesbehalve grappig.  Deze mensen redden kippen uit legbedrijven.  Legbatterijen zijn zogezegd niet meer toegestaan in ons land.  Maar die legbedrijven zijn niet veel beter.  Zo is er het bedrijf in Oudenaarde waar de mensen uit Buggenhout kipjes gaan redden.  Ze hebben daar 150 000 kippen verdeeld in hokken, 8 verdiepingen op elkaar gestapeld.  De beestjes zitten op draadgaas op elkaar gepropt.  Hun pluimen zijn vuil, gebroken of zelfs weg.  Pootjes gekwetst van de ongemakkelijke ondergrond.  Ze krijgen speciaal legvoeder en worden bijgelicht zodat hun legcyclus geforceerd wordt.  Als ze 14 maanden oud zijn, zijn de beestjes al helemaal uitgeput dus leggen ze bijna geen eitjes meer.  Dan worden ze geslacht.  Toppunt is dan nog dat dat vlees naar Afrika vervoerd wordt.  Voor ons Europeanen, is dat niet goed genoeg.  Transportkosten, milieubelasting, … wat zijn we ecologisch weer goed bezig he.

Dus ik wilde wel eens gaan kijken daar in die kippenopvang.  Berichtje gestuurd en ik mocht drie kipjes gaan halen.  Ik was aangenaam verrast.  Er zaten eendjes, hanen en kippen op ruime grasvelden.  Ze hadden enkele slaaphokken ter beschikking en je zag zo dat die beestjes goed verzorgd werden.  De nieuwkomertjes zaten apart en ’s avonds werd hen geleerd om in het hok te gaan slapen.  Rondlopen buiten, dat kenden ze helemaal niet.  Zelfs van een overvliegende duif konden ze enorm schrikken.  Zo zielig.

img_1335img_1326

Ik kreeg drie ‘sloortjes’ mee naar huis, echt drie ‘gepluimde kiekens’.  Toen ik ermee thuis kwam, trok onze dochter haar neus op, “eikes!”, was haar reactie.  Ook de lieve wederhelft keek me vertwijfeld aan : “Wat heb je nu weer gedaan?  Heb je daar geld voor betaald?”  Ja, ik had 6 euro per kip betaald om de werking van de opvang te steunen.  De kipjes in het nachthok gezet bij de andere kippen, het was ondertussen donker.  Zo konden ze aan elkaar gewoon worden.  Mijn dames konden hen dan leren wat je als kip hoort te doen.  Vooral scharrelen, goeie vettige pieren pakken en graantjes en keukenrestjes oppikken die je krijgt van het vrouwtje.  En af en toe een eitje leggen.

De volgende morgen waren mijn dames al druk bezig buiten.  Maar twee van de nieuwelingen stonden nog bedeesd te drentelen in het nachthok.  Nummer drie was nergens te bekennen.  Hoe ging dat ook weer?  K2 zoekt…  Uiteindelijk vond ik tussen de struiken een wit ei, van de nieuwe dus.  Maar madam was nergens te bekennen.  Ik vond zelfs geen enkele pluim.  Alleen het ei was een bewijs dat ze er geweest was.  Ze was gewoon met de noorderzon vertrokken.  De overblijvende beestjes zijn stilletjesaan kip geworden.  Ze gingen vlug mijn dames imiteren, ze gingen ook beter in de pluimen zitten en je zag ze zo opfleuren.  Alleen heb ik de eerste maanden van hen geen enkel eitje gekregen.  Tot nu.  De dagen beginnen te lengen en heel voorzichtig beginnen ze nu te leggen.

img_1756img_1770

Heb ik hier nu goed mee gedaan, vraag ik mij af?  Voor de diertjes zelf, zeker wel.  Maar heb ik hiermee nu niet geholpen om het systeem in stand te houden?  Laat de legbedrijven maar bestaan, de kippen worden toch gered.  En het vlees dat verscheept wordt naar Afrika, daar moeten ze toch ook eten.

Zouden we als kippenliefhebbers toch niet beter de echte kippenrassen kopen in plaats van hybride rassen zoals leghorn?

Of zouden mensen door zulke initiatieven zich juist meer bewust worden van hoe we met ons voedsel omgaan?

Wat denken jullie?

Ik koop in ieder geval al lang geen ‘scharreleieren’ meer.  Als ik in de winter soms eens enkele eitjes koop, dan zoek ik er altijd van ‘kippen met vrije uitloop’.  Alhoewel die vrije uitloop ook beperkt is.  Geef mij maar een eitje van mijn eigen kipjes.  Die mogen echt scharrelen.  Een eitje van een gelukkige kip smaakt toch veel beter, hoor.

img_1766

 

 

Wat kan je nu doen als je volgend jaar geen slakkenplaag wil?

Eigenlijk ben ik nu aan het strijken maar terwijl kijk ik naar buiten en dwalen mijn gedachten af.  En toch ben ik heel efficiënt bezig.  Terwijl ik hier sta te mijmeren en mijn strijkijzer heen en weer gaat, ben ik ook slakkeneitjes in mijn tuin aan het opruimen.

img_1484

 

Haha!  Dat ‘kunde gij niet he’!  En mijn wapen tegen de slakken heeft dan ook nog een heel hoge aaibaarheidsfactor.  Dus dat zijn dan ineens drie vliegen in een klap.  Wil je weten wat mijn geheim is?  Zijdehoentjes!  Zij zijn verzot op slakkeneitjes.  Deze tijd van het jaar laat ik hen in heel de tuin lopen.  Ze zijn dan steeds maar aan het scharrelen en vlijtig op zoek naar deze lekkernijen.  Alle eitjes die ze nu opeten, kunnen volgende lente geen vieze, slijmerige slakken worden.

img_1404

Ieder jaar laat ik wel enkele kipjes broeden en die krijgen dan van die schattige kuikentjes.  Deze keer heb ik geprobeerd om een nestje van deze ‘pluizebollekes’ handtam te maken.  En dat is goed gelukt.  Als ik buiten kom, komen ze me tegemoet gelopen en als ze kunnen kiezen tussen graantjes pikken van de grond of uit mijn hand, dan nemen ze mijn hand.  Ze hebben elk hun eigen karaktertje.  Eentje wacht zelfs steeds tot ik het haar aanbied uit mijn hand.  Ze zal niet eten van de grond!  Tja, streken heb je ‘verniet’ he.

img_1405

Wil je ook verlost worden van slakken uit je tuin en zie je het zitten om enkele kipjes te nemen?  Dan zou ik je zijdehoentjes aanraden.  Het is een ras dat niet zo moeilijk te vinden is.  Zelfs op verkoopsites vind je een aanbod van particulieren die hun teveel aan kipjes verkopen.  Ze worden heel gemakkelijk broeds dus als je je een kipje en een haantje aanschaft, kan je zelf je toompje uitbreiden.  Ze vliegen niet en hun schattige uiterlijk hebben ze doordat hun pluimpjes geen weerhaakjes hebben.  Ze blijven zo van die donzige bollekes hun hele leven.  Het zijn hele rustige kipjes.

 

Hier mogen ze nog wat verder flaneren in de tuin.  In de lente als alles terug begint te groeien, blijven ze weer in de kippenren waar ze ook zalig kunnen scharrelen.  Waarschijnlijk zal de slakkenplaag die vele mensen dit jaar in hun tuin hadden, volgend jaar weer aan ons voorbij gaan…

img_1497

 

 

Jong leven!

Eigen kweek…  Het is gelukt!  Yeah!!!  Eindelijk een heel nestje zijdehoentjes gekregen.  Ons Antje haar kipje, het beste kloekje dat we hebben, was dit jaar de tweede keer broeds geworden.  Haar in een hokje apart gezet, tien eitjes onder haar vleugels gestopt en dan drie weken gewacht.  Twee eitjes zijn vroegtijdig kapot gegaan.  In elk eitje zat een zwart kuikentje maar helaas waren ze overleden.  Op dag 21 zijn de andere acht eitjes uitgekomen.  Vijf gele beestjes, een ‘lapjeskuikentje’ en twee zwarte.  De grootste zwarte heeft de naam ‘Calimero’ gekregen.  Net geboren, is hij een hele tijd blijven liggen met een stukje schelp op zijn kopke.  Zo grappig!

imageimageimageimage

De diertjes doen het heel goed.  Ze scharrelen en pikken en fladderen dat het een lieve lust is.  Ik probeer hen ook een beetje handtam te maken door hen voer aan te bieden uit mijn hand.  Echt plezant!

image

Na enkele dagen mogen ze al eens buiten in het zonnetje op het gras zitten.  Ik zet wel een rennetje over de beestjes.  Het zijn nog te lekkere hapjes voor de kraaien en eksters die hier steeds op de loer zitten.

imageimageimage

Eens ze ‘goed in de pluimen zitten’ mogen ze verhuizen naar de fruitkooi.  Daar heb ik een slaaphokje gezet en hebben ze wat meer ruimte om te scharrelen.

We vervelen ons hier niet in ‘Groen Genot’…

 

Ganzen seksen…

Vorige week kreeg ik een telefoontje van een tante van de lieve wederhelft.  Of ik geen drie ganzen moest hebben?   Een nichtje van de tante was weduwe geworden.  Haar man had haar twintig ganzen nagelaten maar eigenlijk was ze bang van ganzen.  Niet zo gemakkelijk om ze te verzorgen dan, he.  Drie ganzen, dat vond ik wel wat veel maar een nieuwe man voor ons Sieke, dat zag ik wel zitten.image

Afgesproken met het nichtje dat ik een mannetje zou komen halen.  Alleen wist zij ook niet hoe je dat kan zien bij ganzen.  Dus ben ik te rade gegaan bij een vriend van Natuurpunt, een echte vogelaar.  Hij zou het verschil wel kunnen zien, dacht ik.  Helaas, hij is heel goed met een verrekijker en bij de minste piep die hij hoort, weet hij over welk vogeltje het gaat.  Maar het geslacht van een gans bepalen, dat is echt niet simpel.  “De mannetjes zijn hoger en de vrouwtjes hebben een uitgezakte buik” zei hij.  Tja, die theorie kende ik ook maar in de praktijk had ik zo al enkele keren een mannetje als vrouw aanzien.  Dat verhaal lees je hier.  Dan krijg je ganzen die ‘judo doen’…

“Je kan ze ook seksen”, zei hij dan.  Huh, eendagskuikens seksen, dat wist ik dat dat gedaan wordt.  Maar volwassen vogels?!  Jaja, zei hij en hij stuurde me een link door hoe ik dat moest doen.  De uitleg was heel duidelijk :  je neemt de vogel met beide handen vast, draait hem op zijn rug met de nek naar jou toe.  Je legt je armen naast zijn lichaam en met je handen hou je zijn staart vast.  Je duwt met je wijsvingers zijn staart naar beneden en met je duimen duw je de geslachtsopening een beetje open.  Met de andere drie vingers druk je lichtjes op de rug.  Als dit niet te krampachtig gebeurt en de vogel kan zich ontspannen, zie je bij de mannetjes een klein penisje tevoorschijn komen en bij de vrouwtjes niets.  Dit is een gangbare methode en de vogel zou er geen last van hebben.image

image

image Lees verder

Gratis kipjes!

Het is hier al wat geweest!  Mijne kweek is helemaal niet goed gekomen.  Nochtans heb ik al drie keer een broedse kip gehad die op eitjes zat.  De eerste kip wroette bijna al haar eitjes kapot.  Welgeteld 1 zijdehoentje hadden we dan.  Bij de volgende ‘gezinsuitbreidingspogingen’ is er een saboteur aan het werk geweest!  De schuldige is een lief, klein baardkrieltje.  Ukkels of Antwerps, dat weet ik eigenlijk niet.

Links vooraan op de foto, zie je haar…image

Al een jaar of drie hebben we haar en ze woont gewoon bij de zijdehoentjes.  Ze legt hele kleine eitjes, die veel kleiner zijn dan die van de zijdehoentjes, dus goed te herkennen.  Maar dit jaar zijn haar eitjes om een onverklaarbare reden even groot.  Daarbij maakte ze ook soms ‘kloekgeluidjes’ zodat ik dacht dat ze niet aan de leg was.  Maar de sloeber bleef gewoon door eitjes leggen…  Die ik dan vrolijk onder de broedende kippen stopte…  Grrr!  Niks zijdehoenkuikentjes maar wel bastaardjes.😜image

 

image

imageOp 27 mei was onze tweede ‘bevalling’ en kregen we twee lieve lichtbruine kuikentjes, kruising tussen het baardkrieltje en onze rode zijdehoenhaan.  Het zijn schatjes, onafscheidelijk van elkaar.  Maar ze lopen bij de zijdehoentjes en als ze gaan beginnen eieren leggen, vergroot mijn probleem alleen maar.

Het baardkrieltje mag ook verhuizen.  Ik wil geen vergissingen meer.image

Ik vraag geen centjes voor de diertjes.  Maar ze zomaar weggeven, is niet erg diervriendelijk.  Wie weet waar komen ze dan terecht?  Ik heb er even over nagedacht en heb besloten de diertjes te geven aan iemand die er in ruil iets origineel voor wil doen of geven.  Zoiets gelijk het LETS systeem.  Het baardkrieltje mag apart weg maar de twee bastaardjes moeten bij elkaar blijven.  Zij zijn erg aan elkaar gehecht.  Ideaal voor hen is natuurlijk als ze alledrie samen een nieuwe thuis krijgen.

Op 20 mei kregen we terug een nestje.  Weeral de verkeerde eieren eronder gelegd, zag ik na enkele weken.  Maar jong toch!  De drie kuikentjes kregen echte pluimpjes in plaats van de ‘frullerige’ donsjes die zo typisch zijn voor zijdehoentjes.  Als ze groot genoeg waren om niet meer gepakt te worden door roofvogels, zijn ze met moederkloek mee verhuisd naar ons vogelboske.  Daar wilden ze niet in het kippenhok slapen.  Moeder mocht roepen zo hard ze kon, de pubers wilden niet naar binnen.  Dan is ze maar met haar kroost op een stapeltje stenen gaan slapen.  Nu gaat moeder gewoon terug binnen slapen maar de jeugd slaapt… in de bomen!

image

Ik was eerst van plan om ze ook weg te geven.  De donkere kipjes had ik al uit de bomen geplukt.  Maar de lichtbruine gaat zo hoog zitten dat ik er gewoon niet aan kan.  Gisteren heeft de oudste zoon me geholpen, foto’s genomen met zijn smartphone en we hebben gelachen!  Eigenlijk is het nog wel leuk, zo’n kippen in de bomen.  En hun eieren gaan ze wellicht toch niet gaan leggen bij die van de zijdehoentjes.  Dus dit trio mag wel blijven.image Lees verder

Hoe onderhoud ik mijn kippenhok?

Tja, u hoort me al komen.  Ook hier werk ik volgens het principe van ‘de luie tuinier’.  Ik vind het zo sneu voor al die kindjes die bij de jongste dochter komen spelen.  Heel enthousiast zijn die steeds over onze kippen.  Ze gaan dan naar huis met de mededeling : ” Ik ga aan mama vragen of we ook kippen gaan houden.”  Die mama’s die zien dat dan meestal niet zitten want… wie gaat dat kippenhok dan uitkuisen?!  Dan wordt die ‘kippendroom’ maar opgeborgen.  De mooiste uitspraak deed er onlangs eentje : ” Oh, jullie hebben kippen met broekjes aan!”  (Onze zijdehoentjes hebben inderdaad donzige pluimpjes op hun pootjes.)   Toch schattig he, als kinderen zo’n opmerkingen geven!  Daarom wil ik hen even helpen hun mama’s te overtuigen.  Want een kippenhok onderhouden is echt geen zwaar, tijdrovend werk.image

Alles begint met de juiste strooisellaag in het slaaphok.  Ik heb het al met vanalles gedaan : hooi, stro, gewoon bloot,…   Maar nu heb ik het juiste materiaal gevonden : de gewone houtkrullen die je vindt in elke hobby-tuinwinkel.  Met dit natte weer blijft het slaaphok dan gezellig droog.  En nu komt het : ik voeg daar houtasse uit onze kachel aan toe.  Natuurlijk mag je alleen maar asse van onbehandeld of ongeverfd hout gebruiken.  Waarom houtasse?  Wel, dit bedacht ik ook op een slapeloze nacht in mijn bed na een reeks nachtshifts.  Ik had Frank Anrijs van Yggdrasil horen verklaren dat hij veel houtasse in de tuin gebruikt voor kaliumtoevoer aan zijn planten.  Maar opletten in de zomer zei hij, want houtasse is insectendodend.  Dit had hij zelf ontdekt toen hij een hoopje houtasse bij zijn fruitstruiken gelegd had.  De spinnetjes die eronder zaten, gaven ineens allemaal de pijp aan Maarten.  Dat kon interessant zijn voor mijn kippenhok.  Kippenluizen en bloedmijten zijn ook insecten!image

In maart dit jaar ben ik met dit experiment gestart.  En nog steeds heb ik mijn hok niet moeten uitkuisen!  Nog geen enkel luisje ben ik tegengekomen.  Ook van vliegen in het slaaphok hebben mijn dames en twee heren geen last meer.   Af en toe voeg ik wel terug wat houtkrullen en houtasse bij.  Met de ecotuindag van Velt heb ik de mensen laten ruiken en ze beaamden het : mijn hok stinkt niet.  Ik ben misschien wel een beetje bevoordeeld : zijdehoentjes leggen ‘droge, geciviliseerde kakjes’.  Wat hybride-legkippen laten vallen, is niet zo appetijtelijk.  Maar misschien is dat wel op te lossen met extra veel houtkrullen.  Eigenlijk gebeurt er in mijn hok een soort ‘composteringsproces’ maar dan wel in droge vorm.  Waar ik vroeger een stinkende, natte, samengekoekte brij van ‘stro en stront’ had, heb ik nu een kruimelige, droge, niet slecht ruikende strooisellaag.  Als ik ze ooit eens uit het hok haal, kan ik ze gewoon op de composthoop doen.image

Dus, mama’s van al die kindjes die zoooo graag ‘kipjes met broekjes’ zouden hebben.  Wat houdt jullie nu nog tegen?  Elke dag een kakelvers eitje, gratis groen- en tafelafval verwerking, gezellig gescharrel in de tuin en blije kindjes…😊

 

Eigenzinnig kieken!

Sorteren is niet gemakkelijk!  En al zeker niet als hetgeen wat ik wil sorteren er een andere mening over heeft.😩

Het zit zo : drie jaar geleden vond mijn schoonvader een kieken dat ‘van de camion gevallen was’.  Ja echt, dat gebeurt he!  Wij hebben ooit achter zo’n camion gereden.  Het ene kieken na het andere zat langs de kant van de weg.  Dus mijn schoonvader bracht dat beestje natuurlijk bij ons.  Ze fleurde op maar bleef wel nogal bleekjes zodat ik niet door had dat ze vlot eitjes aan het leggen was.  Daarbij hadden die eitjes net dezelfde grootte en uitzicht als die van mijn zijdehoentjes.  Ramp o ramp, die eitjes onder een broedend zijdehoentje gelegd met als resultaat allemaal “verbastadeerde” zijdehoentjes.  De haantjes zijn in de kippensoep terecht gekomen.  Ja sorry he zeg, dat is echt wel veel beter vlees dan dat uit de winkel hoor!  Een kipje is gepakt door de vos… dachten we.  Drie weken later kwam ze met twaalf wandelende eitjes tevoorschijn!!!  O help, allemaal ” verbastadeerde” kuikens!  Wel heel lief en mooi dus heel de nest heb ik op kapaza gezet.  Twee dagen later zijn ze al opgehaald.  Nu hadden we nog 1 niet rasecht kipje.  Maar wel een heel mooike en ze legt veel eitjes dus ze mocht blijven.  Maar niet in het kippenhok van de zijdehoentjes want haar eitjes lijken te veel op die van hen.  Dus een vergissing zou gemakkelijk terug kunnen gebeuren.  Ze mocht in het kippenhok van de Marans kippen.  Ja tereire, daar had zij een ander gedacht over!  Alles heb ik geprobeerd om haar daar te houden.  Het kleinste gaatje in de afsluiting was genoeg.  Of ze vloog vanop het terras van de kippenwoonwagen op de poort en zo trip trip trip, terug naar het andere hok.  Dan kon ze me zo bekijken met een gezichtje : ” ik wil liever bij mijn vriendinnen blijven, begrijp je dat dan niet?”  Ik antwoordde : “als jij niet oppast, ga je nog in de poule fricassee terecht komen!”  Dan keek ze me aan met kwajongens oogjes : ” dat kan jij toch niet over je hart krijgen”. Tja, ze wist het te goed dat ze gelijk had.image

Wat moest ik toch met dat eigenzinnig beest?!  Een tweejarige kip kan je toch niet meer verkopen!  Vandaag ontmoette ik de oplossing.  Een jongen uit ons dorp, een super dierenvriend heeft maar één kip meer.  Morgen ga ik ons sloeberke bij hem brengen.  En daar zal ze goed verzorgd worden, daar ben ik zeker van.  Lees verder