Maaien met de zeis en Duizendguldenkruid.

imageVorige zondag hadden we afgesproken met iemand die ons wilde komen leren maaien met de zeis.  Tijdens de ecotuindag van Velt was het ter sprake gekomen dat we wel een zeis hebben maar er niet mee kunnen werken.  We deden het met een bosmaaier maar dat is natuurlijk niet zo plezant en veel zwaarder werk.  Nog enkele andere mensen aangesproken die interesse hadden en Frans De Smedt, onze lesgever van Velt was er ook bij.image

Om twee uur in de namiddag verzamelden we op onze oprit en de vrouw van de meneer die het ons ging leren, viel bijna omver van verbazing toen ze ons poortje binnenstapte.  ” Zeg, jullie hebben hier Duizendguldenkruid staan!”  riep ze uit.  “Hoe?   Waar?” vroeg ik.  En eerlijk gezegd, kende ik het plantje niet.  Het is wel iets heel zeldzaam, he.  Duizendguldenkruid of Centaurium, meer uitleg daarover vond ik op wikipedia.  Het is een plantje uit de Gentiaanfamilie en wat ik vooral onthouden heb, is dat het in Nederland en Belgie een beschermde plant is.  En dat het vroeger als toverkruid werd aanzien.  Als je het meedroeg in je beurs, geraakte die nooit leeg.  Mmm, interessant, zeker voor een huishouden met studenten!😜image

Veel plezier had ik ook met de plaats die het plantje uitgekozen had.  De lieve wederhelft durft nogal eens zeuren dat ik ‘mijn kanten’ moet properder houden.  En juist in zo’n slordige kant tussen de oprit en de border was het plantje opgekomen.  Hihi, tof he!

En dan gingen we maaien.  Het loof van de narcissen in ons bloembollenveldje was vergaan en het gras mag terug kort.  Deze zomer gaan we hier gazonbeheer toepassen zodat onze kids hier terug kunnen kamperen.  Toen ze kleiner waren, wilden ze de tent vlak aan de achterdeur.  Maar nu willen ze zo ver mogelijk weg…image

Maaien met de zeis dus.  Zo plezant!  En eigenlijk helemaal niet moeilijk of arbeidsintensief.  Je moet alleen de juiste handeling vasthebben.  En niet teveel gras ineens willen meepakken.  Jef toonde ons hoe het moest en wij mochten ook proberen.  Enkele mensen hadden ook hun eigen zeis bij en zo was ons veldje binnen de korste keren gemaaid.  Voor de mensen die er deze keer niet bij konden zijn : volgend jaar maken we hier een Velt-activiteit van.  Dan kan je het ook komen leren.image

imageVan al het gras dat we gemaaid hebben, hebben we dan een hooimijt gemaakt.  Het is de bedoeling dat dit heel langzaam verteert zodat allerlei diertjes daar deze winter een onderkomen in vinden.  Kevertjes, kikkers, padden, salamanders, egels,… mogen bij ons komen schuilen.image

En wij hebben na het maaien nog ne goeie gedronken en nog lang en gezellig gebabbeld.  Of hoe een tuin mensen kan samenbrengen…

Lees verder

Advertenties

Bonen planten in dit natte weer…

Ondertussen ben ben ik al enkele weken aan het wachten om de stokbonen opnieuw te planten.  Maar Frank De Boosere houdt ons in het ongewisse.  Volgende week misschien beterschap, maar er zou ook terug een regenzone kunnen passeren.  Grrr!

Op 22 mei heb ik mijn boontjes in de grond gestopt.  Maar de week erna is het weer beginnen regenen en … ’t heeft niet meer opgehouden.imageDe struikboontjes ‘Compass’ en ‘Cupidon’ hebben het zich niet aangetrokken.  Die zijn goed weg.  Maar van de stokbonen ‘Neckarkonigin’ zijn er maar enkele uitgekomen.  Aan elke staak had ik er zes in de grond gestopt.  Zestig in totaal dus!  Daarvan heb ik nu drie plantjes.  Alle andere boontjes zijn rot geregend.  Triestig he!image

Wachten op beter weer is dus de boodschap.  Normaal ben ik heel geduldig maar als ik het op mijn heupen krijg, dan zal je het geweten hebben, hoor.  Als het niet wil stoppen met regenen, awel dan planten we onze bonen in de living!  Neh!

Gisteren een toffe tip gekregen van een nieuwe vriendin* : planten in wc-rollekes.  Tja, zoveel rollekes heb ik hier niet in voorraad en gelukkig is er ten huize Groen Genot  geen acute diarree-opstoot.  Dus heb ik zelf potjes gefabriceerd met de krant.  ( zo zijn onze rode duivels toch nog voor iets nuttig).image Ik heb een krantenpagina in drie gevouwd, rond een pintje gerold en aan de onderkant dichtgeplooid.  Zo heb ik er 35 gemaakt en gevuld met cocopeat potgrond.image

imageDie allemaal op een schotel gezet, de boontjes erin geplant en met de plantenspuit een beetje water gegeven.image

En nu staan ze in de living en ons Karoo houdt er de wacht over.  Als ze uitgekomen zijn, kan ik ze met potje en al buiten in de grond stoppen.  Het krantenpapier verteert en de bonen kunnen vertrekken.  En nu zal ’t goed weer worden, ge zult dat zien!😜image

* nieuwe vriendin: dankzij de tuin leer ik ook in ons eigen dorp mensen beter kennen. Gisteren zo een tuin mogen gaan bezoeken, ruilplantjes, een tas thee en een super gezellige babbel gekregen.  Ik heb genoten!

 

Duizendschoon ( Dianthus barbatus)

veltecotuin_hilde-1-21Eigenlijk is het een antiek, ouderwets, doodgewoon, heel gemakkelijk te kweken bloemeke…  Maar zo speciaal, en met een verhaal voor mij…

Zoals u wellicht al weet, ben ik nachtverpleegkundige in een woonzorgcentrum voor bejaarden.  Een nadere definitie is : ‘nachtzuster’ of ‘Waar zitten die van ’t rusthuis, he?!’  Als dat op de dementenafdeling wordt geroepen, weten we dat ze ons nodig hebben.  Maar ook diepe zielsroerselen worden ’s nachts blootgelegd.  Mensen die niet kunnen slapen, hebben graag een luisterend oor.  Of een gezellige babbel…image

Zo hadden we, ondertussen al drie jaar geleden denk ik, een mevrouw bij ons met een terminale kanker.  Ze ging sterven en dat wist ze.  Ze lag ’s nachts dikwijls wakker en had veel doorbraakpijnen.  Het lukte ons dikwijls niet om de pijn volledig weg te kunnen houden.  Maar als ik binnenkwam, kreeg ik steeds de meest zonnige glimlach die ik ooit al gezien had.  Haar kamertje stond ook steeds vol met bloemen en planten.  Ikke dus direct het gespreksonderwerp gevonden om de aandacht van de pijn af te leiden.  Ze genoot daarvan, vertellen over haar tuintje van vroeger, en ik ook.  We werden tuinvriendinnen en ze wist op den duur heel goed wanneer ik van dienst was.image

Zo vroeg ze me op een nacht of ik zonnebloemen in mijn tuin had.  Natuurlijk had ik zonnebloemen maar ik hoorde haar al komen.  ” He ja, vroeger had ik zonnebloemen, maar ik ben ze kwijt.” zei ik.  Ze fleurde op.  ” Dan ga ik aan mijn dochter vragen om zonnebloemzaadjes voor jou mee te brengen.  Ik heb er nog liggen in mijn keuken.”  Helemaal gelukkig werd ze ervan.  En ik ook.image

En dan had ik twee weken verlof.  Ik kwam terug en het mevrouwtje was gestorven.  Zo spijtig dat ik er de laatste momenten niet was voor haar!  Maar op mijn kastje stond een klein confituurpotje met zaadjes erin en een briefke erbij.  Kleine zwarte zaadjes, geen zonnebloemzaadjes dus.  Maar welke zaadjes het dan wel waren, dat wist de dochter niet.  Spannend, he.  In de lente heb ik ze gezaaid op een rijtje in mijn moestuintje zodat ik ze zeker niet uit ’t oog kon verliezen en kon zien wat het zou worden.  Na een week kwam er al wat piepen.  Het werden kleine groene plantjes en na enkele weken had ik het door.  Het was Duizendschoon!  Een tweejarige plant, dus pas het jaar erna zouden ze bloemen.  Maar hoe!  Heel vrolijk en uitbundig sieren ze nu mijn tuin.  Elk jaar neem ik opnieuw zaad en deel het uit.  Zo zal ik dat moedige mevrouwtje nooit vergeten…veltecotuin_hilde-1-5 Lees verder

De ecotuindag van Velt, nabeschouwing…

veltecotuin_hilde-1-101Tot de laatste dag hebben de weergoden ons in spanning gehouden.  In het weerbericht, hier angstvallig in ’t oog gehouden, bleven ze spreken over wisselvallig en onstabiel.  Dankzij de kracht van positief denken, is er boven onze tuin geen druppel regen uitgevallen.  Het werd een stralende, zonnige, warme dag.

veltecotuin_hilde-1-59Vele mensen vonden de weg naar ‘Groen Genot’.  Ons bestuur heeft meer dan 350 bezoekers geteld.  Maar op een bepaald moment bij het wisselen van de ploegen, is men vergeten door te zeggen om te tellen.  Dus we denken dat er wel tegen de 400 bezoekers waren.veltecotuin_hilde-1

Om acht uur ’s morgens waren de eerste helpers er al : de compostmeesters, Lotte de duurzaamheidsambtenaar van de gemeente, de vrijwilligers van de wereldwinkel en natuurlijk mijn collega’s van onze Velt-afdeling.  De sfeer zat er direct goed in.  Sommigen moesten nog een beetje wakker worden na een zware zaterdagnacht.  Maar een ‘goei zjat kaffee’ en een boke met choco kunnen dan wonderen doen, he.😊

Ik heb zo genoten van de vriendschap, de grappen en grollen, de samenhorigheid…  Iedereen voelde zich hier direct thuis.  Karen en Moniek palmden mijn keuken in.  Zalig dat ik me daar niks moest van aantrekken!  Zij maakten overheerlijke ecohapjes voor de bezoekers.  En de kindjes kregen vlierbloesem- of bessensap van hen.  Frans en ik deden de rondleidingen in de tuin.  Ik wil alle bezoekers bedanken voor hun interesse.  Eerlijk gezegd had ik hiervoor wel een beetje stress.  Om voor groepen te spreken, moest ik echt wel uit mijn comfortzone komen.  Maar hoe verder de dag vorderde, hoe vlotter het ging.veltecotuin_hilde-1-128

Op het weitje rechtover onze tuin hadden we de tent van onze veltafdeling gezet.  Lies, Bart, Magda en Stany verwelkomden de mensen, toonden hen de boeken, gaven uitleg en maakten zelfs tien nieuwe leden.  Yes, dankzij mijn tuin!  Ik vind dat ik dit jaar dus wel gewonnen ben.  ( wij doen met onze ploeg steeds een wedstrijdje, om ter meest nieuwe leden maken, hihi)veltecotuin_hilde-1-104

In de garage hadden we  het oxfam café gezet en de tafeltjes op de oprit en terras.  Gelukkig dat we die mensen hadden!  De dorstigen laven, was echt wel nodig met die warmte.  Er zijn op de middag ook wat tafeltjes verhuisd naar onder de notenboom.  Daar was het zalig zitten…

De compostmeesters hadden hun tentje opgeslagen aan … ja, de compostbakken natuurlijk.  Ook zij konden op heel wat belangstelling rekenen.veltecotuin_hilde-1-120

Zelfs Riet Janssens van Velt-Nationaal kwam met man en kindjes onze tuin bezoeken!  Wat een eer!  Zij kwamen met de trein en wandelden ook naar de andere twee tuinen.

Gelukkig hadden we ook twee fotografen die de hele dag op de gevoelige plaat legden.  De foto’s hier zijn van de hand van Bjorn Weynants.  Ook Mieke Vasseur, de meter van onze dochter ging haar gangen.  Op haar foto’s is het nog even wachten, leuk en spannend.

’s Avonds hebben we de barbecue nog aangestoken.  Dankzij de buren die mee voor de catering zorgden en nog extra borden gingen halen en ook bijschoven natuurlijk, konden we met de hele groep nagenieten.  Van de laatste uurtjes krijgen jullie geen foto’s te zien!  Dat heb ik beloofd…

veltecotuin_hilde-1-109