Indische loopeenden

We woonden nog niet zo lang in ons paradijsje toen we een gigantische slakkenplaag kregen.  Niet zo van die mooie huisjesslakjes, nee … vieze, slijmerige, bruine naaktslakken.  Elke avond moest ik op tocht met de schaar om ze in twee te knippen.  Bah, ik voelde me een bloeddorstige moordenaar.  ‘Warom houd je geen Indische loopeenden?’  vroeg Frans De Smedt van Velt.  ‘Indische wat…?!’

Indische loopeenden worden ginder achter ingezet in de rijstvelden om slakken op te eten.  Zij vliegen niet en hebben geen vijver nodig.  En ze zijn verzot op slakken.  Yes, dat was de oplossing!  Frans zijn eendjes hadden toevallig juist aan gezinsuitbreiding gedaan en ik kreeg een koppeltje.  Zo’n koddige diertjes!  En mijn slakken, die overleefden het niet.  Het koppeltje was onafscheidelijk en al vlug werd er een nestje gemaakt.  Op een ochtend kwamen ze met een hele rij kleintjes aangewaggeld.  Zo plezant!

Onze jongste zoon wilde eigenlijk wel eens zien waar dat nestje was, ik had het heel die tijd goed kunnen verzwijgen.  Kwestie van mama eend niet te storen.  Maar nu mocht hij het wel zien.  We kropen tussen de struiken en achter de klimop en daar goed verstopt vonden we het nestje.  Nog één eitje lag erin.  ‘Dat eitje zal niet bevrucht geweest zijn.’ zei ik en nam het op.  En toen piepte dat ei toch, zeker!  Oei, en er was een barstje in.  Voorzichtig pelde ik het eitje verder open en toen lag er een piepklein eendje, met de dooier nog uit zijn poepke, in mijn hand.  ‘Mag ik dat eens vasthouden?’ vroeg mijn zoon. ‘Ik ga dat verder uitbroeden.’  Ik moest lachen, onze zoon en zijn liefde voor dieren.  Dat beestje zou het toch niet overleven.  Het lag op zijn zijde in zijn handjes. ‘Jawel, ik ga dat warm houden!’  Onze zoon is nogal van de koppige soort.  Een uur later liep hij nog steeds met het beestje rond.  En zowaar, het lag niet zomaar meer, het zat op zijn pootjes.  Handjes terug dicht en warm houden.  Tegen ’s avonds kon het zelfs al op zijn pootjes staan!  En toen moesten we op familiebezoek.  ‘Mijn eendje moet mee!’ besliste de zoon.  Ja zeg, dat kon nu toch niet he!  Maar niks aan te doen, zoon hield vol.  Dan maar een ijscreme doosje en een warm doekje genomen en daar het beestje in gezet.  Tante en nonkel keken raar op.  Maar eigenlijk verstonden ze het wel, moeke Hilde had als kind ook zo’n dingen gedaan.😜.  En het eendje zette daar zijn eerste stapjes, op onze zoon zijn schoot.  ‘Ik noem hem Waggel!’  riep onze zoon uit.   Terug thuis wilde zoonlief het eendje mee naar zijn bed nemen.  Maar daar hebben we wel een stokje voor gestoken.  Een kersenpitkussentje warm gemaakt en in zijn doosje gelegd.  Zou hij de nacht overleven?  En ja, de volgende morgen was hij er nog.  Waggel groeide goed.  Onze zoon gaf hem kuikenmeel, mieren, stukjes slak en regenworm.  En als hij in de tuin liep, waggelde Waggel achter hem aan.

imageSpijtig genoeg is Waggel gestorven terwijl wij een weekendje in de Ardennen waren.  Ze zeggen dat een beestje dat je uit het ei moet helpen, niet zo’n sterk beestje is.  Onze andere eendjes werden gepakt door een vos.image
De winter daarna was er in de tuin van een vriendin een koppeltje loopeendjes terecht gekomen.  En in de lente maakten ze daar een nestje.  Op een ochtend kreeg ik een paniekerig telefoontje.  ‘Mama eend is op straat geraakt en overreden!  En haar eitjes zijn nog warm!  Zou ik ze onder een kip leggen?’  Wat een experiment!  De kip kreeg kleine eendjes en de vriendin gaf er eentje van aan ons.  We brachten dat diertje ook in de living op en al vlug liep het overal achter ons.  Zijn kleine pootjes repten zich om ons toch maar te kunnen volgen.  Onze buurvrouw zag het van over de draad en riep uit : ‘Dat is precies Speedy!’  We hadden zijn naam.  Ondertussen hadden we wel al een tijdje een hond, ons Karoo, een Rhodesian Ridgeback.  Die moest leren dat ze Speedy niet mocht opeten.  Gelukkig was Speedy niet bang van haar en ze werden vlug echte vriendjes.

Speedy werd mijn partner in de tuin.  Als ik aan het wieden was, hielp hij door slakken en insecten te pakken.image

Maar het volgende voorjaar kreeg hij de lente in zijn broek.  Hij zag in ons en in Karoo een potentiele partner.  Hij pikte in Karoo haar poten en in onze benen en wilde met ons… ja, kleine eendjes maken he.  We konden de tuin niet inkomen.  Hij koerste achter onze hond die met haar staart tussen de poten ging lopen van een …eendje!  We hebben hem dan een vrouwtje gegeven en doopten haar Mip Mip.  Dit voorjaar had zij een mooi nestje met 7 eitjes gemaakt.  Speedy zorgde zo goed voor haar!

Maar dan sloeg het noodlot toe.  Op een ochtend zat Speedy met opgezette pluimen aan de poort.  Wat mankeerde hij?  Vlug wat graan gaan halen en toen ik terugkwam, was hij weg.  Met een triestig kopke zat hij naast het nestje van Mip Mip.  Maar Mip Mip was weg en de eitjes waren koud!  Toen zag ik ineens dat hij ook gekwetst was.  Zijn borst was helemaal opengereten!  Waarschijnlijk hadden we bezoek gekregen van een vos.  Hij had zijn vrouwke niet kunnen redden maar hijzelf was er nog.  En toen is hij gestorven in mijn handen.  Zo spijtig!!!

Nu hebben we geen Indische loopeenden meer.  Te gevaarlijk zolang er hier zoveel vossen rondlopen.  Misschien proberen we later nog wel eens…

 

Advertenties

5 thoughts on “Indische loopeenden

      • Na elke gevonden slak gaan ze eerst eens ‘tanden poetsen’. De meeste slakken eten ze als je ze zelf vangt en ze hun voorschotelt.
        De moeders zijn snertmoeders. Ze zorgen niet voor hun kuikens: wanneer de kuikens hun weg hebben verloren staan de moeder daar wel te schreeuwen maar gaat niet op zoek en van zodra er eentje terug is is ze alweer tevreden en laat ze de ontbrekenden in de steek. Ze vreten ook het kuikenvoeder weg.
        Als je de kuikens water geeft (in een plat bord!) moet je er bij blijven zoniet stappen ze er in en verdrinken in de amper 2cm water. Je mag ze de eerste weken zeker niet laten zwemmen want ze hebben nog geen voldoende vetlaag en geraken daardoor snel onderkoeld.
        Als de troep een eend niet aanvaardt doen ze alles om hem te doden: heftige aanvallen met hun snavel. In een poel springen ze boven op hun slachtoffer om het te verdrinken.
        Ze zijn wel zeer grappig om te zien maar je moet je er toch veel mee bezig houden.
        Geef mij maar kippen. Die vind ik veel nuttiger en een pak interessanter.

        Daarbij moet ik wel vermelden dat mijn tuin en omgeving open landschap is. Binnen een beperkende omheining ziet alles er misschien anders uit.

        Groetjes.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s