Wat kan je nu doen als je volgend jaar geen slakkenplaag wil?

Eigenlijk ben ik nu aan het strijken maar terwijl kijk ik naar buiten en dwalen mijn gedachten af.  En toch ben ik heel efficiënt bezig.  Terwijl ik hier sta te mijmeren en mijn strijkijzer heen en weer gaat, ben ik ook slakkeneitjes in mijn tuin aan het opruimen.

img_1484

 

Haha!  Dat ‘kunde gij niet he’!  En mijn wapen tegen de slakken heeft dan ook nog een heel hoge aaibaarheidsfactor.  Dus dat zijn dan ineens drie vliegen in een klap.  Wil je weten wat mijn geheim is?  Zijdehoentjes!  Zij zijn verzot op slakkeneitjes.  Deze tijd van het jaar laat ik hen in heel de tuin lopen.  Ze zijn dan steeds maar aan het scharrelen en vlijtig op zoek naar deze lekkernijen.  Alle eitjes die ze nu opeten, kunnen volgende lente geen vieze, slijmerige slakken worden.

img_1404

Ieder jaar laat ik wel enkele kipjes broeden en die krijgen dan van die schattige kuikentjes.  Deze keer heb ik geprobeerd om een nestje van deze ‘pluizebollekes’ handtam te maken.  En dat is goed gelukt.  Als ik buiten kom, komen ze me tegemoet gelopen en als ze kunnen kiezen tussen graantjes pikken van de grond of uit mijn hand, dan nemen ze mijn hand.  Ze hebben elk hun eigen karaktertje.  Eentje wacht zelfs steeds tot ik het haar aanbied uit mijn hand.  Ze zal niet eten van de grond!  Tja, streken heb je ‘verniet’ he.

img_1405

Wil je ook verlost worden van slakken uit je tuin en zie je het zitten om enkele kipjes te nemen?  Dan zou ik je zijdehoentjes aanraden.  Het is een ras dat niet zo moeilijk te vinden is.  Zelfs op verkoopsites vind je een aanbod van particulieren die hun teveel aan kipjes verkopen.  Ze worden heel gemakkelijk broeds dus als je je een kipje en een haantje aanschaft, kan je zelf je toompje uitbreiden.  Ze vliegen niet en hun schattige uiterlijk hebben ze doordat hun pluimpjes geen weerhaakjes hebben.  Ze blijven zo van die donzige bollekes hun hele leven.  Het zijn hele rustige kipjes.

 

Hier mogen ze nog wat verder flaneren in de tuin.  In de lente als alles terug begint te groeien, blijven ze weer in de kippenren waar ze ook zalig kunnen scharrelen.  Waarschijnlijk zal de slakkenplaag die vele mensen dit jaar in hun tuin hadden, volgend jaar weer aan ons voorbij gaan…

img_1497

 

 

Kerstkransjes maken

We zaten samen te eten in een brasserie en hij vertelde over de dochter die leert voor onderwijzeres.  Volgende week gaat ze de eerste keer stage doen in een klasje van 23 kindjes in het derde leerjaar.  Oh, schattig vond ik dat.  Maar ’t is wel hard werken, al die lesvoorbereidingen.  Zo gaat ze ook met de kindjes kerstkransjes maken.  Hij vertelde dat hij voor haar de basiskransjes ging maken met krantenpapier.  Die kon ze dan bekleden met kerstgroen.  “Waarom met krantenpapier?”  vroeg ik.  “Je doet dat toch beter met wilgentakken?”  Ja, maar waar hij zoveel wilgentakken kon vinden, dat wist hij niet.  ” Ha, bij ons in de tuin natuurlijk.”  Zo gezegd, zo gedaan.  De dag erna ging hij de takken komen halen.

Met mijn caoutchou botten aan en gewapend met de snoeischaar ben ik dan naar de poel getrokken.  Terwijl ik de mooiste takken aan ’t uitzoeken was, was ik aan ’t denken : Hoe ging diene mens dat doen?  ’s Avonds na zijn werk?  Zonder groene vingers?  Ik kreeg er zowaar compassie mee!  Om met wilgentakken te werken, moet je een klein beetje feeling hebben.  Je moet die wat ‘masseren’ want anders breken ze gemakkelijk.  Dat heb ik lang geleden geleerd op een workshop van de plaatselijke vrouwenvereniging.  Dat was plezant!  In ons eigen gildenhuis, in een zaaltje boven ’t cafe.  Ik weet nog dat ik ging vragen waar de mensen voor ’t bloemschikken moesten zijn.  Met mijn korf vol wilgentakken stond ik daar.  Enkele plezante mannen aan de toog lachtten zich een breuk.  “Bloemschikken?!  Boomschiken zeker?!”  Tja…

Ik ben dus zelf aan de kerstkransjes begonnen.  Mijn lieve wederhelft had ondertussen de kachel aangestoken.  Hij zat te lezen en oudste zoon zat te studeren.  Met mijn wilgentakken ben ik er gezellig bij gekropen.  Een perfecte zondagnamiddag.

img_1467

Hoe heb ik ze gemaakt?

Neem een wilgentak en maak vanaf het dunste uiteinde een cirkel met een diameter van hoe groot de krans moet worden.  Dit hou je vast met de ene hand.  Met je andere hand neem je dan de basis van de tak en die steek je door de cirkel.  Dit doe je enkele keren tot de tak helemaal ‘opgedraaid’ is.  Als je tak lang genoeg is, zit je kransje nu al helemaal vast.  Je moet het zelfs niet vastzetten met een ijzerdraadje.  Nu neem je een tweede tak.  Die draai je rond je kransje door in en uit de cirkel te gaan, zoals een naaiwerk.  Ook beginnen met het dunste uiteinde.   Zo kun je je krans zo dik maken als je wil.  Hoe meer takken je errond draait, hoe dikker je kransje zal worden.

img_1460

img_1463

img_1465

Met de kindjes van haar klasje gaat ze de kransjes bekleden met ‘kerstgroen’.  Dit zijn takjes van taxus, den en verschillende soorten coniferen.

Neem enkele groene takjes en leg die op en rond het kransje.  Draai aan de basis van de takjes met een klosje ijzerdraad errond.  Knip je klosje niet af en leg een tweede rijtje groene takjes met de uiteinden over de basis van je eerste rijtje zodat de ijzerdraad verstopt zit.  Ga met je klosje naar de basis van dit tweede rijtje en zet dit ook vast.  Zo doe je heel het kransje tot het vol zit.  Op het einde kan je de ijzerdraad wat verstoppen onder je allereerste rijtje groen.  Hierrond kan je dan nog een mooi touwtje of lintje wikkelen en een beetje versiering aanbrengen.  Een kaarsje of vier kaarsen erin en klaar…

img_1469img_1470

 

Ik ben echt benieuwd hoe de kindjes het gaan doen.  Ik zou wel eens een vlieg willen zijn in dat klasje…

img_1474

 

Maand na maand : onze poel in november.

Follow my blog with Bloglovin

Ondertussen heeft het toch al een beetje geregend en het water in de poel begint te komen.  Ze zeggen toch dat water dieren aantrekt.  Et voila, buiten waterhoentjes en eenden kregen we ook bezoek van … een koe.  Twee dagen na elkaar is ze door haar omheining gebroken en stond ze ‘in buurman zijnen hof’.  Het gras is soms groener aan de andere kant, he.

Voor de rest is het hier stillekes.  Alle kriebelbeestjes slapen en ik weet voor de eerste keer niet wat te vertellen over mijn blogprojectje.  Volgende maand neem ik een laatste keer foto’s en volgend jaar wil ik een ander stukje tuin maand na maand volgen.

img_1446img_1443img_1457img_1454img_1452

Kruidenzout maken

Waarom zou je het nog kopen als je tuin of terras vol staat met kruiden?  Het is zo makkelijk zelf te maken!  Vroeger kocht ik herbamare van dr Vogel maar ik vind mijn eigen mengeling even goed.  Daarbij is het altijd plezant als je kan zeggen dat het uit de tuin en zelfgemaakt is.

img_0833

Ik leerde het jaren geleden van Moniek Van De Voorde, echtgenote van Frans De Smedt van Velt.  Bij die mensen kom ik graag!  Hij weet alles maar dan ook alles over planten en tuinieren.  Zij tovert de meest originele, gezonde en smakelijke dingen met zijn oogst.  Je krijgt gewoon energie van hen!  Hoe zij in het leven staan, daar word ik zo super blij van…  In haar gezellige keuken toonde ze ons hoe je kruidenzout maakt.  Dit doe ik haar nog steeds na.

img_1410

Ik begin met een mooie bokaal uit te zoeken.  Want hij staat wel enkele maanden op mijn keukenkast.  Als de kruiden in ons kruidentuintje mooi staan, oogst ik.  Ergens in april ben ik begonnen met Roomse kervel.  Die heb ik fijn gesneden, in de bokaal gedaan en daar een flinke laag zout over gestrooid.  Bokaal afsluiten en voilà.

Zo heb ik een hele zomer kruiden geoogst, steeds fijn gesneden en een laag zout erop gedaan.  Na de Roomse kervel oogstte ik Rozemarijn, Marjolijn, Bieslook, Salie, Lavas, Groene selder en Tijm.  Na elke laag kruiden, kwam een laag zout.  De laatste laag kruiden met zout erop heb ik ook nog enkele weken laten trekken.  Het zout wordt nat door de kruiden en krijgt een zalige geur en smaak.

img_1429

Op een druilerige, donkere, koude dag in het najaar, zo’n dag waarop je niet buiten wil komen, doe ik dan de afwerking.  Allee ja, veel moet je niet meer doen.  Gewoon je oven op 50° zetten, het natte zout en kruiden op een ovenschaal storten en in de oven laten drogen.  Je huis vult zich dan met een heerlijke geur!  Ik plaats een vork tussen de ovendeur zodat het vocht goed weg kan.  En dan genieten…

’s Avonds als alles droog is, maal ik dan fijn.  Ik doe het gewoon met een electrisch koffiemolentje.  Maar als je een blender hebt, is dat nog makkelijker.

img_1430

Ik heb altijd al een mengeling van kruiden gebruikt.  Maar zo kan je ook selderijzout of basilicumzout of … maken.  Wees maar creatief, dit kan jij ook…

img_1436

 

Oogstdag : yacon…

img_1397Dit jaar oogstte ik mijn yacon op 25 oktober.  Ik ging een aantal drukke dagen tegemoet zodat ik echt niet kon oogsten en ik wilde niet overvallen worden door de vorst.  Yacon, zowel de plant zelf als de knollen kunnen echt niet tegen vorst.  De eerste lichte nachtvorst, dat kan geen kwaad.  Die hadden we trouwens al gehad.  Enkele bladeren waren zwart geworden.  Maar de jonge groeiknoppen stonden nog mooi groen.  Dus de planten konden nog wel even blijven staan.  Pas na 21 september beginnen de ondergrondse knollen dikker te worden.  Het is dus belangrijk ze lang genoeg te laten staan.img_1396

Yacon oogsten is een hele onderneming.  Het is een werk van lange adem, hard labeur en je moet er wel wat spieren voor hebben.  Het is het makkelijkst als je de plant met een snoeischaar te lijf gaat en alle stengels tot op een halve meter afknipt.  Dan heb je een soort hefboom waar je straks houvast aan hebt.  Dan mag je beginnen ‘schuppen’.  Ongeveer een meter doorsnede rond de plant begin je te graven.  Een leuk werkje trouwens, ik waande me terug een klein meisje ‘met mijn schup in mijn vader’s tuin’, gravend naar de andere kant van de wereld…  Eens je helemaal rondom de plant gegraven hebt, kan je proberen je schup onder de knollen te steken.  Je neemt de stengels vast en dan trekken, wrikken, sleuren.😜  Wel oppassen dat je niet teveel knollen breekt want dat gebeurt vlug.  Het hele gevaarte komt dan los zodat je van al het trekken zelf op de grond terecht komt.  Gelukkig waren de buren niet thuis, die zouden weer veel plezier gehad hebben.😜   Maar ik voelde me zoals een veterinair die zijn eerste kalf ter wereld brengt!  Euforisch en overgelukkig!  Wat kan tuinieren toch deugd doen…img_1400

Dan kan je alle knollen beginnen los wrikken, weeral oppassen dat je er niet teveel breekt.  Een gezellig najaarszonnetje was me ondertussen komen vergezellen en de knollen bleven maar komen.  Dan de tweede plant.  Even hard labeur en effenaf zweten, deed ik ervan.  Maar de oogst was overweldigend!  Ik had de kruiwagen nodig om alles uit mijn moestuintje te krijgen.  Nieuwsgierig als ik steeds ben, wilde ik wel eens weten hoeveel mijn oogst woog.  In de literatuur las ik dat een yaconplant wel tien kilo knollen kan opbrengen.  Ik had zevenentwintig kilo van twee planten!!!  Goed gedaan he!img_1401

Gelukkig moeten we die niet allemaal direct opeten.  Yacon kan je tot in het voorjaar bewaren, vorstvrij in een ton met tuingrond of vochtig zand.  Ik heb twee oude wasmanden bekleed met plastiek en daar tuingrond en de eetknollen in gedaan.  De groeiknollen staan ook in een kuip met grond.  Alles in de garage.  Zo kan ik volgend jaar terug nieuwe planten zetten…img_1407

Wat kan je nu allemaal doen met yacon?  In onze contreien is het een nieuwe groente dus in gewone kookboeken zal je geen recepten vinden.  De smaak is iets tussen meloen en peer maar exotischer en met een frisse beet.  Creatieve koks in de betere restaurants zouden er wanhopig naar op zoek zijn maar ik ben er nog geen tegengekomen.  Je kan er echt alles mee : wokken, verwerken in stoofschotels, rauw in salades of zelfs fruitsalades, …  Mijn veltvriendin Karen is serieus aan ’t experimenteren met receptjes.  Hier vind je er al enkele.  Mijn nichtje maakte er vorig jaar een stoofschotel mee.  Het recept vind je hier.  Ik maakte er ook al een groente-ovenschotel mee en serveerde dat bij een stukje vis.  Voel je je geroepen om ook iets creatief te creëren met deze nieuwe groente?  Hier in Groen Genot zijn knollen te verkrijgen en ik verzamel graag alle receptjes…

Maand na maand : onze poel in oktober.

Ook al heeft het al wat geregend vorige week, hier is het nog steeds heel droog.  De poel staat nog steeds leeg.  Op de bodem begint zelfs gras te groeien.  Eigenlijk zouden we de bovenste humusrijke laag moeten afschrapen.  Daaronder zit een kleilaag.  Als we die zouden ‘openstrijken’ zou de poel beter water houden, denk ik.  Maar dat is een serieus werk.  Door de afsluiting en de knotwilgen kunnen we ook niet echt meer met een graafmachine aan de poel geraken.  En zo’n grote oppervlakte met de schop bewerken, dat zie ik echt niet zitten.  Dan zouden we heel veel helpers moeten hebben…img_1412

Diertjes zien we hier nu niet echt meer.  Iedereen heeft al een plaatsje opgezocht waar het wat warmer is.  Tijdens het verwijderen van een pol kruipende boterbloem in de border stootte ik op een prachtige groene kikker.  Hij sprong weg voor mijn neus en wipte vlug onder een partij schoenlappersplant.  Groot gelijk, man!  Daar zal je lekker warm kunnen overwinteren.  Verstop je maar goed zodat de reiger die hier regelmatig overvliegt, je niet vindt…img_1386

De teunisbloemen staan ondertussen mooi in zaad.  Ik zal de buurman er eens blij mee gaan maken.  Hij had ‘zaadstekken’ gevraagd voor zijn vogeltje. ( kanariepietje, he😜)

 

img_1385

img_1387

Hibiscus trionum

img_1360Nog zo’n bloemekes die ik plezant vind om te hebben.  Allee, zeg maar bloemen, want ze hebben  zo’n vijf cm diameter.  Hibiscus trionum of drie-urenbloem, elke bloem zou maar drie uren bloemen.  Dat merk je echter niet, er staan er genoeg op.  Ze is van de kaasjeskruidfamilie of malvaceae.  In Azië, Afrika en Australië wordt ze beschouwd als onkruid.  Ze staat er op braakliggende terreinen en zaait zich er vrolijk uit.  Ik kocht ooit enkele plantjes bij ‘Silene’, kwekerij van speciale een- en tweejarigen.  Ze zaaien zichzelf steeds uit en zo staan ze elk jaar in onze tuin te blinken.

Hibiscus trionum staat het liefst op droge grond.  Ze bloeit van augustus tot in oktober, roomkleurig met een donker purperen hart.  Na de bloem verschijnen er decoratieve zaadblaasjes waar je de zaadjes gemakkelijk kan uitschudden.  Dat heb ik dan ook gedaan en zo heb ik weer iets leuk voor de zadenruil binnenkort.img_1359