Start van het tuinseizoen!

Eigenlijk is het nog iets te vroeg om al in de tuin te beginnen.  Erover dromen en plannen maken, mag wel al…

Dit schreef ik enkele jaren geleden en het voelt nog steeds zo.  Oh man!  Het kriebelt!

img_1809

 

…Waarom ik mijn zaai- en plantgoed bij Velt bestel…
Nog even geniet ik van de nazomer. Prachtige kleuren in de tuin, juweeltjes van spinnenwebben, lage zonnestralen die alles in een warme gloed zetten…
November breekt echter aan en dit alles verdwijnt. De dagen worden koud en kil en donker. Het regent en de mensen worden nors. Gelukkig vind ik op een morgen de Zaad- en Plantgoedcatalogus van Velt in mijn brievenbus. De donkere avonden voor ons kacheltje vul ik met snuisteren, bestellen en dromen over het volgende tuinseizoen. Puur genieten is dat!
En dan, eindelijk, de dagen beginnen al serieus te lengen, krijg ik bericht dat ik mijn zaden mag afhalen. Ik bel naar Frans of hij, als hij gaat, de mijne wil meebrengen. Ecologisch denken of luiheid, dat laat ik in het midden…met twee auto’s naar Opwijk rijden, is toch niet nodig?
De volgende morgen bel ik bij hem aan en ik moet binnenkomen want er is nog iemand van Velt en ze zijn aan ’t koffiedrinken. “Heb je tijd?” vraagt hij. Mijn geweten sputtert nog even tegen : “Ik ben eigenlijk aan ’t poetsen” (niet echt mijn geliefde bezigheid) “Oh, dan heb je tijd.” zegt hij. Dat beaam ik volmondig.
De keukentafel ligt vol met tuinboeken en kleurrijke folders vol bloemen. Ik krijg een heerlijke tas van Moniek haar thee voor mijn neus, (zij weten ondertussen dat ik echt geen koffiedrinker ben) en ik geniet voor de tweede keer van mijn Veltzaadjes. De vroege zon priemt de kamer binnen, wij babbelen honderduit over tuinbelevenissen en maken al plannen om te starten. Mijn groene vingers jeuken.
Helemaal enthousiast ben ik als ik mijn doos met zaadjes en pootaardappeltjes ontvang. Dit is een mooie start van het nieuwe tuinseizoen. Straks als ik alles zal planten en zaaien, geniet ik voor de derde keer van mijn Veltzaadjes…

img_0987

Tuinverkenners… Leve de tuin!

Yes!  Met veel trots en heel enthousiast kan ik u meedelen dat ik geselecteerd ben.  Vanf nu mag ik mezelf samen met 74 anderen, tuinverkenner voor de provincie Vlaams -Brabant noemen.

img_1782

“Tuinverkenner, wat is dat nu weer voor iets?”, hoor ik u zeggen.  Tja, ik weet het zelf eigenlijk ook nog niet zo goed.  Maar dat het plezant en interessant zal zijn, dat weet ik wel.  Ik word ambassadeur van de tuinencampagne : Leve de tuin!  Volop genieten van jouw stukje groen.

Deze week heb ik een tuindoosje ter waarde van 75€ van de Bodemkundige Dienst van België in de brievenbus gekregen.  Hiermee kon ik een bodemstaal van mijn tuingrond nemen.  Zij doen de grondontleding en geven aan de hand daarvan bemestingsadvies.  Ik kon kiezen tussen bemestingsadvies voor de siertuin, voor het gazon of voor de moestuin.  Ik koos voor het laatste.

Op 25 plaatsen in mijn moestuintje nam ik een bodemstaal tot op 23 cm diepte.  Dit deed dit met een spade en schopje.  Je kan er ook een speciale boor voor gaan lenen maar ik keek op de moeite om die met de auto te gaan halen.  De aarde moest allemaal verzameld worden in een emmer en dan goed mengen.  Daarvan moest ik dan minstens 600 g in een katoenen zakje uit het tuindoosje doen.  Dit in een plastic zakje en dat opsturen naar de Bodemkundige Dienst.  Binnen twee weken krijg ik dan advies over mijn tuingrond.  Ik ben benieuwd!

img_1783img_1785img_1786

Dit is de start van ons verhaal als tuinverkenner.  Op 22 maart is er de aftrap van de campagne met een persmoment en kunnen we elkaar de eerste keer ontmoeten.  Er zijn ook infosessies voorzien waar we vragen over de tuin kunnen stellen en waar veel voorkomende tuinproblemen zullen besproken worden.  Uiteindelijk op 24 september is er een feestelijke afsluiting met workshops en demo’s.  Dan kunnen we nog eens onder elkaar ervaringen uitwisselen.

img_1788

Het enige wat we hiervoor moeten doen, is ons verhaal vertellen.  Experimenteren in de tuin zodat de natuur en het klimaat er baat bij hebben.  Daar heb ik wel zin in!  Mijn tuinavonturen kan je hier volgen..

( Laatste foto is van Bjorn Weynants)

img_1801

Drie oplossingen als je molshopen in het gazon hebt.

Onze mol is deze winter weer serieus actief geweest.😜  Heel goed om onze bodem luchtig te houden, alleen niet zo tof dat hij het hele gazon omwroet.  Omdat ik hem niet wil vangen, nodigt dit probleempje uit tot ‘creatief tuinieren’…

img_1779

Eerst even verklaren waarom ik hem niet wil vangen.  Volgens Natuurpunt is het heel normaal dat je deze tijd van het jaar veel molshopen hebt.  Het grondwater staat heel hoog en die beestjes houden ook niet van natte pootjes.  Daarom gaan ze gewoon hoger graven.   Dit zou wel kunnen kloppen, want in de lente verdwijnt onze mol meestal gewoon.  Na de zomer kunnen we ook wel eens plotseling enkele hoopjes hebben.  Dat zou dan zijn van de kleintjes die het nest verlaten en andere oorden opzoeken.  Zij zijn nog niet zo sterk en diep in de grond graven, is voor hen nog heel zwaar.  Schattig, he!  Zou je nu zo’n  moedig babymolletje willen kwaad doen?

Een mollenplaag bestaat niet.  Ieder beestje heeft een territorium van 1000 vierkante meter.  Dus in onze tuin woont waarschijnlijk maar 1 mol.  Hij vangt schadelijke insecten ondergronds.  Zo zorgt hij ervoor dat ons gazon gezond blijft.  Werken zonder rommel te maken, is wel niet gemakkelijk he.

Daarom zoek ik naar oplossingen om dit rommeltje op te ruimen.  Want de lieve wederhelft krijgt er de zenuwen van als ons gazon er zo bij ligt.😊

Eerste oplossing die ik vond voor een dubbel probleem : mos en mollen.  In ons gazon hebben we zeven jaar geleden een hoogstam notenboom geplant.  Sinds vorige zomer begint hij echt serieus te groeien, het gras eronder kwijnt weg en mos tiert welig.  Wat heb ik nu gedaan?  Met mijn kruiwagen rondgereden, alle molshopen opgeschept en de aarde rond de boom gekapt.  Daar kan ik binnenkort bloemen zaaien.  Ik denk aan phacelia, calendula, cosmos, wilde riddersporen, duizendschoon, …  Rond de stam had ik dit al gedaan maar nu kan ik mijn perkje dus nog uitbreiden.  Mettertijd zal het wel te donker worden onder de boom voor deze zonminnende planten.  Dan vervang ik ze door planten voor de schaduw.

img_1781

Tweede oplossing voor molshopen in het gazon :  een bloemenweitje maken.  Achteraan in het gazon heb ik heel wat bloembollen geplant.  Kwam daar nu ook juist onze mol wroeten.  En nee, mollen eten geen bloembollen.  Het zijn de woelmuizen of woelratten die de bollen opeten.  Dus de narcissen die ik geplant had, zijn heel mooi opgekomen.  Wat dan met al die molshopen die ertussen lagen?  Daar heb ik oranje havikskruid en wilde margietjes in geplant.  Ik moest toch wachten met gras maaien tot het loof van de bloembollen afgestorven was.  Als de narcissen uitgebloeid waren, had ik dan geen saai lang gras maar een zee van bloemen ertussen.

image

De derde oplossing is er voor wie het graag strak heeft.  Daarbij denk ik aan onze buurvrouw.  Zij had deze zomer haar gazon laten aanleggen met grasmatten.  Ik persoonlijk zou dat nooit doen, vind dat veel te duur.  Maar smaken verschillen natuurlijk.  Na een blik over de draad zag ik onlangs dat haar dure gazon helemaal, maar echt helemaal omgewroet is.  Ik kan me heel goed voorstellen dat ze zich nu dood ergert.  Wat ik in haar plaats zou doen?  De molshopen openrijven en in het voorjaar daar terug gras in zaaien.  Vooral goed dik zaaien, zodat onkruid geen kans krijgt.

img_1780

En jullie, hoe springen jullie creatief om met molshopen?

 

K3 gered door buggenhoutse mensen.

Vorig jaar in september was ik op zoek naar nog enkele legkippen.  Het ras leghorn leek me wel eens leuk en dus ging ik op het internet zoeken naar verkooppunten.  Op google ‘leghorn’ ingetikt en zo kwam ik terecht bij de buggenhoutse kippenopvang.  De buggenhoutse …wat?!  Aanvankelijk vond ik het wel grappig.  Ik dacht aan kinderopvang maar dan voor kippen.  Tja…

Na wat opzoekwerk, vond ik het nog allesbehalve grappig.  Deze mensen redden kippen uit legbedrijven.  Legbatterijen zijn zogezegd niet meer toegestaan in ons land.  Maar die legbedrijven zijn niet veel beter.  Zo is er het bedrijf in Oudenaarde waar de mensen uit Buggenhout kipjes gaan redden.  Ze hebben daar 150 000 kippen verdeeld in hokken, 8 verdiepingen op elkaar gestapeld.  De beestjes zitten op draadgaas op elkaar gepropt.  Hun pluimen zijn vuil, gebroken of zelfs weg.  Pootjes gekwetst van de ongemakkelijke ondergrond.  Ze krijgen speciaal legvoeder en worden bijgelicht zodat hun legcyclus geforceerd wordt.  Als ze 14 maanden oud zijn, zijn de beestjes al helemaal uitgeput dus leggen ze bijna geen eitjes meer.  Dan worden ze geslacht.  Toppunt is dan nog dat dat vlees naar Afrika vervoerd wordt.  Voor ons Europeanen, is dat niet goed genoeg.  Transportkosten, milieubelasting, … wat zijn we ecologisch weer goed bezig he.

Dus ik wilde wel eens gaan kijken daar in die kippenopvang.  Berichtje gestuurd en ik mocht drie kipjes gaan halen.  Ik was aangenaam verrast.  Er zaten eendjes, hanen en kippen op ruime grasvelden.  Ze hadden enkele slaaphokken ter beschikking en je zag zo dat die beestjes goed verzorgd werden.  De nieuwkomertjes zaten apart en ’s avonds werd hen geleerd om in het hok te gaan slapen.  Rondlopen buiten, dat kenden ze helemaal niet.  Zelfs van een overvliegende duif konden ze enorm schrikken.  Zo zielig.

img_1335img_1326

Ik kreeg drie ‘sloortjes’ mee naar huis, echt drie ‘gepluimde kiekens’.  Toen ik ermee thuis kwam, trok onze dochter haar neus op, “eikes!”, was haar reactie.  Ook de lieve wederhelft keek me vertwijfeld aan : “Wat heb je nu weer gedaan?  Heb je daar geld voor betaald?”  Ja, ik had 6 euro per kip betaald om de werking van de opvang te steunen.  De kipjes in het nachthok gezet bij de andere kippen, het was ondertussen donker.  Zo konden ze aan elkaar gewoon worden.  Mijn dames konden hen dan leren wat je als kip hoort te doen.  Vooral scharrelen, goeie vettige pieren pakken en graantjes en keukenrestjes oppikken die je krijgt van het vrouwtje.  En af en toe een eitje leggen.

De volgende morgen waren mijn dames al druk bezig buiten.  Maar twee van de nieuwelingen stonden nog bedeesd te drentelen in het nachthok.  Nummer drie was nergens te bekennen.  Hoe ging dat ook weer?  K2 zoekt…  Uiteindelijk vond ik tussen de struiken een wit ei, van de nieuwe dus.  Maar madam was nergens te bekennen.  Ik vond zelfs geen enkele pluim.  Alleen het ei was een bewijs dat ze er geweest was.  Ze was gewoon met de noorderzon vertrokken.  De overblijvende beestjes zijn stilletjesaan kip geworden.  Ze gingen vlug mijn dames imiteren, ze gingen ook beter in de pluimen zitten en je zag ze zo opfleuren.  Alleen heb ik de eerste maanden van hen geen enkel eitje gekregen.  Tot nu.  De dagen beginnen te lengen en heel voorzichtig beginnen ze nu te leggen.

img_1756img_1770

Heb ik hier nu goed mee gedaan, vraag ik mij af?  Voor de diertjes zelf, zeker wel.  Maar heb ik hiermee nu niet geholpen om het systeem in stand te houden?  Laat de legbedrijven maar bestaan, de kippen worden toch gered.  En het vlees dat verscheept wordt naar Afrika, daar moeten ze toch ook eten.

Zouden we als kippenliefhebbers toch niet beter de echte kippenrassen kopen in plaats van hybride rassen zoals leghorn?

Of zouden mensen door zulke initiatieven zich juist meer bewust worden van hoe we met ons voedsel omgaan?

Wat denken jullie?

Ik koop in ieder geval al lang geen ‘scharreleieren’ meer.  Als ik in de winter soms eens enkele eitjes koop, dan zoek ik er altijd van ‘kippen met vrije uitloop’.  Alhoewel die vrije uitloop ook beperkt is.  Geef mij maar een eitje van mijn eigen kipjes.  Die mogen echt scharrelen.  Een eitje van een gelukkige kip smaakt toch veel beter, hoor.

img_1766

 

 

De ‘zonneborder’ in januari.

Het is rustig in de tuin deze dagen.  De vriezeman houdt alles in zijn greep en mijn gedachten waren elders.

We gingen op reis.  Om de drie jaren proberen we terug te gaan naar het geboorteland van onze adoptiedochter, Zuid-Afrika.  We weten nochtans dat lange vliegreizen maken, geen ecologische manier van leven is.  Maar wij zijn zo gebeten door het Afrikavirus en we vinden het belangrijk dat onze dochter haar roots kent.  Daarbij vliegt dat vliegtuig toch, of wij daar nu op zitten of niet.  Ik weet wel als iedereen zo denkt, dat er dan niets verandert.  Maar ik ben ook niet heiliger dan de paus he, sorry.  Dit is onze ‘guilty pleasure’…

Terug naar onze tuin.  We merken al goed dat de dagen beginnen te lengen en dan begint het bij mij altijd al wat te kriebelen.  Veel te lang stil gezeten.  De winter is een straf voor mij.  Als ik door de tuin wandel, ben ik bijna geschokt dat alles er zo doods bij ligt.  Hoe gaat dit nog goed komen?  De lente zal zalig zijn, ik verkneukel me als ik er aan denk dat alles binnenkort zal ontwaken.

Zoals je kan zien, ruim ik niet op voor de winter.  Sommigen vinden dat misschien wat slordig maar voor insecten en vogels is dit het paradijs.

 

img_1718

Ik neem me voor om dit jaar onze ‘zonneborder’ eens van dichtbij te volgen.  Dit stukje tuin heeft een oppervlakte van ongeveer 16 meter op 3 meter.  Het ligt vlak naast onze kippenren.  Ik noem het onze ‘zonneborder’ omdat het bijna de hele dag in de zon ligt.  Vorig jaar tijdens de ecotuindagen vroegen mensen me naar het plannetje van dit stukje tuin.  Ik heb er geen.  Eigenlijk is dit zo gegroeid.  Ik was al heel lang geobsedeerd door bloeiende planten.  In onze vorige tuin benutte ik ook elk plekje en toen we verhuisden, heb ik veel planten meegenomen.  Als ik naar tuinbeurzen of plantenmarkten ga, kan ik het ook niet laten om steeds iets mee te brengen.  Plantjes ruilen, vind ik ook heel plezant.  De zonneminnende exemplaren komen dan in de ‘zonneborder’ terecht.  Het is heel belangrijk dat een plant op de juiste plaats staat.  Anders krijg je ziekten en plagen.

img_1719img_1716img_1714

Eigenlijk wil ik dit jaar wel eens proberen te tekenen hoe dit stukje tuin er nu uitziet.  En eens opsommen welke planten er allemaal in staan.  Want het zijn er heel wat.  Eigenlijk ben ik wel eens benieuwd hoeveel.  Er staat ook elke keer  wat anders in bloei.  Daarbij staan er niet alleen vaste planten maar ook eenjarigen.  Die mogen zichzelf uitzaaien dus jaar na jaar is het ook steeds wat anders.

Ik voel het al dat ik me ga amuseren met dit blogprojectje.  Als jullie er dan ook nog iets aan gaan hebben, is het helemaal mooi he…😊

img_1738

Maand na maand : onze poel in december.

Het jaar loopt op zijn einde.  Je zou zeggen dat het hier super rustig is nu.  Niets is minder waar.  Alle dagen komen hier vijf wilde eenden neergestreken.  Ze ‘plodderen’ in het water en ik had hen zo graag op foto genomen.

De sloebers gunnen het me echter niet.  Elke keer ik met mijn camera afgeslopen kom, vliegen ze luid snaterend op.  Grrr!  Hier zien jullie dus winterse foto’s … zonder eenden.😢

img_1511img_1512img_1513img_1514

Hoe onderhoud ik ons terras en oprit?

Tja, sommigen zullen dat misschien slordig vinden.  Maar ik hou zo van een beetje leven op ons terras.  Plantaardig leven wel te verstaan.  Mos tussen de tegels en bloemekes, vooral bloemekes.  Een terras helemaal schoon geschuurd en zonder een spoortje groen erop, vind ik zo saai.  Als je in de betere tuinboeken kijkt, zie je ook altijd stenen met gras, mos en andere plantjes ertussen.  Anders heb je zo’n woestijn voor je huis.

img_1501

Terwijl sommige buren ijverig met de hogedrukspuit of javel tewerk gaan, neem ik alleen een stijve borstel om te vegen.  Onlangs hoorde ik Barbara van Velt vertellen dat we eigenlijk allemaal terug zoals vroeger meer zouden moeten vegen.  Als we vuil verwijderen op ons terras, kunnen aangewaaide zaden van ongewenste planten  niet ontkiemen.  Eigenlijk zouden we een vaste ‘veegdag’ moeten in het leven roepen. Zoals we donderdag veggiedag hebben, zouden we vrijdag veegdag kunnen noemen.

img_1503

Soms gebruik ik ook een voegenkrabber en voegenborsteltje.  Je hebt die ook met een steel maar ik zit liever dichter tegen de grond.

img_1507

Omdat op onze verhardingen geen gif of javel gebruikt wordt, kunnen toffe plantjes daar een plaatsje vinden.  Zo groeide er ineens tegen de muur een ‘lavendeltje’.  En aan onze achterdeur heeft er zich een prikneusje (lychnis) gevestigd.  Dit is een tweejarig plantje dat er staat van vorig jaar.  Volgende zomer zullen daar dus mooie roze bloemetjes op komen.  Toch leuk he?  Ik hou wel van zulke verrassingen.  Ik ‘morste ook express’ met zaadjes van steenanjertjes tussen de voegen van de klinkers.  Het is zo gezellig als die dan spontaan beginnen te bloemen.

img_1502

Zo proberen wij de natuur zo dicht mogelijk bij onze deur te brengen.  Sommige mensen zouden liefst hun vasttapijt uitbreiden in heel hun tuin en als ze die dan zouden kunnen stofzuigen, zou dat nog beter zijn.  Als alles maar proper en steriel is…  Hoe denk jij daar eigenlijk over?

img_1504