Maand na maand : onze poel in september.

Tadaa!  Het is gebeurd!  De poel staat leeg.  Ik dacht al dat het dit jaar niet meer zou gebeuren.  Maar nu is het toch van dat.  In droge jaren verdwijnt het water al in mei en moeten de dikkopjes zich haasten om pootjes te krijgen.  Dit jaar hebben we heel lang kunnen genieten van waterleven.

Net nog  een baby salamandertje tegengekomen…😊imageimage

imageimageimage

imageimage

Rode kool met appeltjes.

Dit stukje schrijf ik speciaal voor mijn buurvrouw, collega en boezemvriendin.  (Jaja, dit is een en dezelfde persoon, zalig he.)  Ze weet wel waarom ik dit schrijf, inside joke…😜  Ook een beetje voor mijn jongens, die hopelijk vanavond nog tegen mij zullen spreken…

Ondertusen staat mijne pot gezellig te pruttelen en zal ik hier eens vertellen hoe ik rode kool klaarmaak.

imageDe voorbereiding vind ik natuurlijk het leukst : de kool telen.  In maart zaai ik binnen in een zaaiteiltje.  Ik zweer bij de varieteit ‘Rodynda’, een biodynamische selectie met een donkerrode, zeer dichte en ovalen krop.

image  Ze lukken altijd goed bij mij.  Als de plantjes twee echte blaadjes hebben, naast de twee kiemblaadjes, mogen ze elk in een eigen potje.  Daar nog een beetje groeien en dan de tuin in.  Dit jaar heb ik mijn kolenbed afgedekt met een insectenvlies.  Niet dat ik al last gehad heb van de koolvlieg, maar wel van koolwitjes.  Ik heb hier al serieus mijn best gedaan om de vlinderpopulatie in stand te houden.  Alleen de rode kolen, daar blijven ze af.

Deze morgen dan een dikke rode kool gaan oogsten.  Tot daar het leuke deel.  In de keuken ben ik eigenlijk niet zo in mijn nopjes.  De zon lonkt dan, de kippen verwittigen dat er een eitje ligt te wachten, maar soit, ne mens moet ook eten he…

imageWat heb je eigenlijk nodig voor rode kool?  Een flinke kool natuurlijk.  Ook nog een kilo of twee appeltjes.  En dan een ui, ongeveer drie soeplepels azijn en evenveel water, peper, zout en ahum, suiker.  Over die suiker ga ik straks een geheim verklappen.image

Ik ben begonnen met de kool in vieren te snijden en dan in reepjes.  Dan heb ik twee sjalotten uit de tuin gesnipperd in een grote pot met wat vetstof.   Je kan natuurlijk ook een flinke ui nemen.   Daar de gesneden kool, een scheutje azijn, klein beetje water,  peper en zout bij.    Dit laten pruttelen en terwijl kan je de appeltjes schillen en in partjes snijden.  Ik had ongeveer 1,5 kg vruchtvlees voor 1 rode kool.  Dit gewoon bovenop de intussen al een beetje geslinkte rode kool leggen.

En dan het geheim over de suiker.  Ik hoop dat hierdoor geen rel gaat ontstaan want eigenlijk ‘bedot’ ik mijn gezinsleden al jaren.  Maar ze weten het niet.  Ooit, lang geleden leerde ik van mijn schoonmoeder rode kool klaarmaken.  Ik doe het nog altijd zoals ze het me leerde, behalve het laatste stukje.  Van haar moest ik tweeëndertig, ja 32! klontjes suiker bij de rode kool doen.  Zo van die witte, ongezonde, geraffineerde klontjes van Tienen!  Ik maakte toen ‘rode kool konfituur’!!!  Mijn mannen vonden dat top en gebruikte ik minder suiker, dan werd er duchtig ‘gezaagd’.  Verschrikkelijk!  En nu gebruik ik al jaren geen suiker meer en niemand die het weet.  Ik moet steeds in mijn eigen lachen als ze smullen van mijn rode kool.  Maar nu is het tijd om mijn geheim prijs te geven.  In plaats van ongezonde, witte, geraffineerde suiker, gebruik ik kokosbloesemsuiker.  Dit is een 100% onbewerkte, ongebleekte en ongeraffineerde ‘suiker’ uit de kokosbloesem.  Het is uitgeroepen tot de meest duurzame suiker ter wereld.  Het heeft zelfs een hoge nutritionele waarde!  Er zit kalium, magnesium, zink en ijzer in. En ook vitamine B1, B2, B3, B6 en C zit erin!  Voor de diabeten : het is een trage suiker met een glycemische index van 35, te vergelijken met de GI van de meeste groenten en fruit.  Het geeft dus minder sterke schommelingen in de suikerspiegel en je zal er dus ook niet zo vermoeid van worden.  Ik koop hem gewoon in de Colruyt.image

Mijn mannen eten dus gezond zonder dat ze het weten, haha…  Ik gebruik wel nog 8 soeplepels voor een rode kool, kwestie dat het niet opvalt he.  Vanavond eten we rode kool he jongens…  Dikke kus van moeke!

 

Jong leven!

Eigen kweek…  Het is gelukt!  Yeah!!!  Eindelijk een heel nestje zijdehoentjes gekregen.  Ons Antje haar kipje, het beste kloekje dat we hebben, was dit jaar de tweede keer broeds geworden.  Haar in een hokje apart gezet, tien eitjes onder haar vleugels gestopt en dan drie weken gewacht.  Twee eitjes zijn vroegtijdig kapot gegaan.  In elk eitje zat een zwart kuikentje maar helaas waren ze overleden.  Op dag 21 zijn de andere acht eitjes uitgekomen.  Vijf gele beestjes, een ‘lapjeskuikentje’ en twee zwarte.  De grootste zwarte heeft de naam ‘Calimero’ gekregen.  Net geboren, is hij een hele tijd blijven liggen met een stukje schelp op zijn kopke.  Zo grappig!

imageimageimageimage

De diertjes doen het heel goed.  Ze scharrelen en pikken en fladderen dat het een lieve lust is.  Ik probeer hen ook een beetje handtam te maken door hen voer aan te bieden uit mijn hand.  Echt plezant!

image

Na enkele dagen mogen ze al eens buiten in het zonnetje op het gras zitten.  Ik zet wel een rennetje over de beestjes.  Het zijn nog te lekkere hapjes voor de kraaien en eksters die hier steeds op de loer zitten.

imageimageimage

Eens ze ‘goed in de pluimen zitten’ mogen ze verhuizen naar de fruitkooi.  Daar heb ik een slaaphokje gezet en hebben ze wat meer ruimte om te scharrelen.

We vervelen ons hier niet in ‘Groen Genot’…

 

Ganzen seksen…

Vorige week kreeg ik een telefoontje van een tante van de lieve wederhelft.  Of ik geen drie ganzen moest hebben?   Een nichtje van de tante was weduwe geworden.  Haar man had haar twintig ganzen nagelaten maar eigenlijk was ze bang van ganzen.  Niet zo gemakkelijk om ze te verzorgen dan, he.  Drie ganzen, dat vond ik wel wat veel maar een nieuwe man voor ons Sieke, dat zag ik wel zitten.image

Afgesproken met het nichtje dat ik een mannetje zou komen halen.  Alleen wist zij ook niet hoe je dat kan zien bij ganzen.  Dus ben ik te rade gegaan bij een vriend van Natuurpunt, een echte vogelaar.  Hij zou het verschil wel kunnen zien, dacht ik.  Helaas, hij is heel goed met een verrekijker en bij de minste piep die hij hoort, weet hij over welk vogeltje het gaat.  Maar het geslacht van een gans bepalen, dat is echt niet simpel.  “De mannetjes zijn hoger en de vrouwtjes hebben een uitgezakte buik” zei hij.  Tja, die theorie kende ik ook maar in de praktijk had ik zo al enkele keren een mannetje als vrouw aanzien.  Dat verhaal lees je hier.  Dan krijg je ganzen die ‘judo doen’…

“Je kan ze ook seksen”, zei hij dan.  Huh, eendagskuikens seksen, dat wist ik dat dat gedaan wordt.  Maar volwassen vogels?!  Jaja, zei hij en hij stuurde me een link door hoe ik dat moest doen.  De uitleg was heel duidelijk :  je neemt de vogel met beide handen vast, draait hem op zijn rug met de nek naar jou toe.  Je legt je armen naast zijn lichaam en met je handen hou je zijn staart vast.  Je duwt met je wijsvingers zijn staart naar beneden en met je duimen duw je de geslachtsopening een beetje open.  Met de andere drie vingers druk je lichtjes op de rug.  Als dit niet te krampachtig gebeurt en de vogel kan zich ontspannen, zie je bij de mannetjes een klein penisje tevoorschijn komen en bij de vrouwtjes niets.  Dit is een gangbare methode en de vogel zou er geen last van hebben.image

image

image Lees verder

Maand na maand : onze poel in augustus

 

imageDeze maand hebben we een beetje ‘gewerkt’ in onze poel.  Allee ja, gewerkt, lees : spelen, plonzen en plodderen.  Het wateroppervlak was nogal erg begroeid geraakt met vooral gras.  Zo erg zelfs dat onze hond dacht dat ze een korter wegje kon nemen, langs het gras wilde wandelen en helemaal kopje onder ging.  Nu moet je weten dat ze helemaal niet van water houdt!  Zelfs van een beetje regen heeft ze schrik!  Ze zal haar plasje dan wel ophouden en niet naar buiten gaan.😜  Ik heb het gras dus verwijderd.

Nog steeds veel leven hier : kwakende kikkers, salamanders, tientallen kleine padjes, libellen en veel mooie brommende beestjes…   De poel zal dit jaar niet meer leeg komen te staan, denken we.

imageimageimageimageimage

Water in de tuin … Dat is genieten!

Uitstapje naar Milagrow

Vorige donderdag ging ik nog eens op stap met ‘ecovriendin’ Karen.   Samen met ons Antje zijn we gaan bloemen plukken in de bio bloemenweide van Milagrow te Aartselaar.image

Milagrow is blijkbaar zoveel meer dan alleen een bloemenplukweide ontdekten we ter plaatse.  Het is ook een bioboerderij waar ze groenten en fruit telen.  En ook koeien, kippen en schapen hebben ze.  Er is ook een hoevewinkel maar op donderdag was spijtig genoeg de sluitingsdag.  ‘Toeme toch…’  We gaan dus zeker nog eens terug gaan!imageimage

 

imageWe hebben ons wel serieus uitgeleefd tussen de bloemen.  Het concept is trouwens heel tof.  Er staat een karretje waar je snoeischaren, emmers en water vindt.  In de brievenbus die er hangt, mag je de centjes stoppen.  Voor tien bloemen vragen ze 5 € en voor een ruikertje van twintig bloemen, 9 €.

image

Antje mocht de bloemen kiezen en het moet gezegd dat ze een goede smaak heeft.  Ik vond het een vrolijk, fris en eerlijk boeketje.

image

Ook de schaapjes vond ze super schattig.  Die zag ze ook al wel ronddartelen in onze tuin, o jee!

image

Het was een gezellig namiddagje, een aanrader voor wie eens wat anders wil.  Via de fietsknooppunten kan je ook een mooie fietstocht maken naar Milagrow.  Voor meer info over dit alles : www.milagrow.org 

 

 

Gratis kipjes!

Het is hier al wat geweest!  Mijne kweek is helemaal niet goed gekomen.  Nochtans heb ik al drie keer een broedse kip gehad die op eitjes zat.  De eerste kip wroette bijna al haar eitjes kapot.  Welgeteld 1 zijdehoentje hadden we dan.  Bij de volgende ‘gezinsuitbreidingspogingen’ is er een saboteur aan het werk geweest!  De schuldige is een lief, klein baardkrieltje.  Ukkels of Antwerps, dat weet ik eigenlijk niet.

Links vooraan op de foto, zie je haar…image

Al een jaar of drie hebben we haar en ze woont gewoon bij de zijdehoentjes.  Ze legt hele kleine eitjes, die veel kleiner zijn dan die van de zijdehoentjes, dus goed te herkennen.  Maar dit jaar zijn haar eitjes om een onverklaarbare reden even groot.  Daarbij maakte ze ook soms ‘kloekgeluidjes’ zodat ik dacht dat ze niet aan de leg was.  Maar de sloeber bleef gewoon door eitjes leggen…  Die ik dan vrolijk onder de broedende kippen stopte…  Grrr!  Niks zijdehoenkuikentjes maar wel bastaardjes.😜image

 

image

imageOp 27 mei was onze tweede ‘bevalling’ en kregen we twee lieve lichtbruine kuikentjes, kruising tussen het baardkrieltje en onze rode zijdehoenhaan.  Het zijn schatjes, onafscheidelijk van elkaar.  Maar ze lopen bij de zijdehoentjes en als ze gaan beginnen eieren leggen, vergroot mijn probleem alleen maar.

Het baardkrieltje mag ook verhuizen.  Ik wil geen vergissingen meer.image

Ik vraag geen centjes voor de diertjes.  Maar ze zomaar weggeven, is niet erg diervriendelijk.  Wie weet waar komen ze dan terecht?  Ik heb er even over nagedacht en heb besloten de diertjes te geven aan iemand die er in ruil iets origineel voor wil doen of geven.  Zoiets gelijk het LETS systeem.  Het baardkrieltje mag apart weg maar de twee bastaardjes moeten bij elkaar blijven.  Zij zijn erg aan elkaar gehecht.  Ideaal voor hen is natuurlijk als ze alledrie samen een nieuwe thuis krijgen.

Op 20 mei kregen we terug een nestje.  Weeral de verkeerde eieren eronder gelegd, zag ik na enkele weken.  Maar jong toch!  De drie kuikentjes kregen echte pluimpjes in plaats van de ‘frullerige’ donsjes die zo typisch zijn voor zijdehoentjes.  Als ze groot genoeg waren om niet meer gepakt te worden door roofvogels, zijn ze met moederkloek mee verhuisd naar ons vogelboske.  Daar wilden ze niet in het kippenhok slapen.  Moeder mocht roepen zo hard ze kon, de pubers wilden niet naar binnen.  Dan is ze maar met haar kroost op een stapeltje stenen gaan slapen.  Nu gaat moeder gewoon terug binnen slapen maar de jeugd slaapt… in de bomen!

image

Ik was eerst van plan om ze ook weg te geven.  De donkere kipjes had ik al uit de bomen geplukt.  Maar de lichtbruine gaat zo hoog zitten dat ik er gewoon niet aan kan.  Gisteren heeft de oudste zoon me geholpen, foto’s genomen met zijn smartphone en we hebben gelachen!  Eigenlijk is het nog wel leuk, zo’n kippen in de bomen.  En hun eieren gaan ze wellicht toch niet gaan leggen bij die van de zijdehoentjes.  Dus dit trio mag wel blijven.image Lees verder