Gratis kipjes!

Het is hier al wat geweest!  Mijne kweek is helemaal niet goed gekomen.  Nochtans heb ik al drie keer een broedse kip gehad die op eitjes zat.  De eerste kip wroette bijna al haar eitjes kapot.  Welgeteld 1 zijdehoentje hadden we dan.  Bij de volgende ‘gezinsuitbreidingspogingen’ is er een saboteur aan het werk geweest!  De schuldige is een lief, klein baardkrieltje.  Ukkels of Antwerps, dat weet ik eigenlijk niet.

Links vooraan op de foto, zie je haar…image

Al een jaar of drie hebben we haar en ze woont gewoon bij de zijdehoentjes.  Ze legt hele kleine eitjes, die veel kleiner zijn dan die van de zijdehoentjes, dus goed te herkennen.  Maar dit jaar zijn haar eitjes om een onverklaarbare reden even groot.  Daarbij maakte ze ook soms ‘kloekgeluidjes’ zodat ik dacht dat ze niet aan de leg was.  Maar de sloeber bleef gewoon door eitjes leggen…  Die ik dan vrolijk onder de broedende kippen stopte…  Grrr!  Niks zijdehoenkuikentjes maar wel bastaardjes.😜image

 

image

imageOp 27 mei was onze tweede ‘bevalling’ en kregen we twee lieve lichtbruine kuikentjes, kruising tussen het baardkrieltje en onze rode zijdehoenhaan.  Het zijn schatjes, onafscheidelijk van elkaar.  Maar ze lopen bij de zijdehoentjes en als ze gaan beginnen eieren leggen, vergroot mijn probleem alleen maar.

Het baardkrieltje mag ook verhuizen.  Ik wil geen vergissingen meer.image

Ik vraag geen centjes voor de diertjes.  Maar ze zomaar weggeven, is niet erg diervriendelijk.  Wie weet waar komen ze dan terecht?  Ik heb er even over nagedacht en heb besloten de diertjes te geven aan iemand die er in ruil iets origineel voor wil doen of geven.  Zoiets gelijk het LETS systeem.  Het baardkrieltje mag apart weg maar de twee bastaardjes moeten bij elkaar blijven.  Zij zijn erg aan elkaar gehecht.  Ideaal voor hen is natuurlijk als ze alledrie samen een nieuwe thuis krijgen.

Op 20 mei kregen we terug een nestje.  Weeral de verkeerde eieren eronder gelegd, zag ik na enkele weken.  Maar jong toch!  De drie kuikentjes kregen echte pluimpjes in plaats van de ‘frullerige’ donsjes die zo typisch zijn voor zijdehoentjes.  Als ze groot genoeg waren om niet meer gepakt te worden door roofvogels, zijn ze met moederkloek mee verhuisd naar ons vogelboske.  Daar wilden ze niet in het kippenhok slapen.  Moeder mocht roepen zo hard ze kon, de pubers wilden niet naar binnen.  Dan is ze maar met haar kroost op een stapeltje stenen gaan slapen.  Nu gaat moeder gewoon terug binnen slapen maar de jeugd slaapt… in de bomen!

image

Ik was eerst van plan om ze ook weg te geven.  De donkere kipjes had ik al uit de bomen geplukt.  Maar de lichtbruine gaat zo hoog zitten dat ik er gewoon niet aan kan.  Gisteren heeft de oudste zoon me geholpen, foto’s genomen met zijn smartphone en we hebben gelachen!  Eigenlijk is het nog wel leuk, zo’n kippen in de bomen.  En hun eieren gaan ze wellicht toch niet gaan leggen bij die van de zijdehoentjes.  Dus dit trio mag wel blijven.image Lees verder

Courgettes verwerken

“Ze komen er langs ons oren al uit!!!”  Ons jongens kunnen er wat op doen, op al die courgettes.  Nochtans had ik dit jaar maar één plantje gezet, één gele courgetteplant.  Maar ‘t is er ene  die goed zijn best doet.  Elke week kan ik wel enkele vruchten oogsten.image

Daarom was ik op zoek gegaan naar wat andere recepten.   In het boek ‘de moestuin van mme Zsazsa’ vond ik een tip om groenten eens te roosteren.  De courgettes in schijfjes gesneden en in een grote kom gedaan.  Daar heb ik olijfolie op gegoten en goed gekruid met Ras el Hanout (gekregen van de buurman), kruidenzout en peper.  Dat goed door elkaar geroerd en dan op de bakplaat van de oven gespreid.  De oven had ik voorverwarmd tot 220°C en een half uurtje hebben ze erin gelegen.  Halverwege moest ik ze wel eens draaien.  Echt lekker was dat, ons Antje kwam ook graag proeven.image

Maar om het wat toegankelijker te maken voor de broers, heb ik ze verwerkt in een tomaten-groentesaus met heel veel verse kruiden uit de tuin en gehaktballetjes.  Lekker, echt lekker!  Deze keer heb ik geen parels voor de zwijnen gemaakt…image

Uitstapje naar de Kruidtuin Leuven.

imageMet twee ‘Velt-vriendinnen’ bezocht ik vorige week de Kruidtuin in Leuven. Madrina van ‘Van hier naar daar’ had me dit goddelijke plekje al een hele tijd geleden aangeraden : “Moeke Hilde, daar gaan we jou de eerste uren niet buiten krijgen!”  En ze had gelijk!  Ik heb genoten, de hele dag!

image

imageEigenlijk was het de bedoeling dat we een fotozoektocht gingen doen.  Maar die was veel te moeilijk.  We moesten op zoek naar gaten in houten deuren, roosters over water, engeltjes,…  Maar wij hadden veel te veel interesse in de planten zelf.  Wat het eerst onze aandacht trok, waren de perkjes gazon.  Zo gelijk, zonder een klavertje of ander soort plantje.  Dat kon niet zonder pesticiden, dachten we.  De twee tuinmannen die een beetje verder aan ‘t werken waren, gingen we daarover wel eens op de rooster leggen.  Den oudste kwam niet meer uit zijn woorden bij zoveel vrouwelijk schoon.  Maar de jongsten, die scoorde.  Hij werkte er nog maar zes maanden, zei hij, maar al die tijd had hij er nog niks van pesticiden gezien.  Ze hebben wel een speciale grasmachine.  Het gras wordt er mee plat geduwd en dan afgekapt.  Zo ligt het plat op de grond en kunnen zaden van andere planten niet wortelen.  Goed gevonden, alleen kost zo’n machine wel negen duizend euro.  Dan vind ik mijn levendige grasmat toch net iets mooier, hoor!

image

Er wordt echt hard gewerkt in de Kruidtuin.  Zo moest ik lachen met de zusjes Boterbloem. Zusterlijk stonden ze naast elkaar, elk in een perkje van een vierkante meter, de kruipende en de scherpe boterbloem.  De scherpe boterbloem, statig met slanke, hoge stengels.  De kruipende boterbloem daarentegen, die probeerde haar zuster te ‘overschoefelen’.  Die moesten ze echt elke week begrenzen en tot de orde roepen, dat zag je zo!

image

Niet alleen planten kan je in de Kruidtuin bewonderen.  Af en toe vind je ook een bordje met een gedicht.  Mooie, pakkende tekstjes!  Zo liet een bepaald zinnetje me niet meer los. Het beschreef zo mooi de gemoedstoestand waarin ik me bevond : ‘Kruiden gewassen tegen elk verdriet’  Ik had het een beetje moeilijk gehad de dagen ervoor.  Dan met twee goeie vriendinnen tussen de planten lopen, dat heeft me zo getroost…

image

Daarna nog even lekker gaan eten bij ‘Le pain quotidien’.  Dikke merci Karen en Hilde DP voor de super dag!!!  Gaan we nog eens doen hé?

Maand na maand, de poel in juli.

Met dit blogprojectje wilde ik eigenlijk tonen hoe de waterstand van onze poel daalt gedurende het jaar.  Om dan in deze maand helemaal leeg te komen staan.  Dit jaar niet dus!  Het heeft zoveel geregend in het voorjaar dat onze poel in juni nog over zijn oevers trad.image

Vorig jaar konden we nog deze foto’s maken :image

image

imageVoor het waterleven was al die regen wel positief.  Nu hebben we zelfs drie groene kikkers!  Het is geleden van toen we ons huis hier gebouwd hebben dat we die hier gehoord hebben. Gezellig vinden wij dat, het gekwaak van die diertjes.image

(Alleen zal ik me eens een deftige camera moeten aanschaffen.  Met mijn prulleke zou ik beter de kikker inkleuren.  En toen Madrina hier was met haar professioneel gerief, waren de mannen nergens te bespeuren.😬)

Prei planten.

Gisteren voelde ik me een echte boerin.  Honderdachtenzestig planten prei heb ik gezet!  Eerst zelf gezaaid natuurlijk.  Dat was heel goed gelukt want ‘volgens het boekje’ moet je preiplantjes in juli uitplanten als ze potlooddikte hebben.  Ahum, een hele emmer was al drie potloden dik en kreeg ik gewoon niet meer in het gaatje.😜image

Dit jaar had ik ‘Blauwgroene Herfst Prei’ gezaaid van De Bolster.  Maar ik heb ook al winterprei ‘Gros vert de Huy’ van Semailles en ‘reus van Carentan’ van biau germe gezet.  Allebei heel toffe, sterke prei besteld bij Velt.  Ben eens benieuwd hoe deze soort het nu zal doen.  De gezaaide plantjes zijn alvast veelbelovend.  Of ligt het aan de compost die ik deze winter overvloedig toediende?image

Elk jaar mag ik mijn vader zijn zelf geknutselde preiplanter lenen.  Daar maak ik dan gaatjes mee in de grond waar de preiplanten worden ingezet.  Ik doe er wel een beetje loof af, gewoon afsteken op het gazon met de schup.  In de moestuinlessen werd ons wel gezegd dat niet te doen, maar ik vind het zo’n slordige boel, die lange slierten.  Na het planten, geef ik de prei overvloedig water.  Ik doe het rechtstreeks met de tuinslang, ben te lui om steeds een gieter te vullen.  Ik zet goed het hart van de prei onder water zodat eventuele larven van de preimot verdrinken.  (Tip van Frans De Smedt van Velt)image

En nu maar wachten, kijken en laten groeien…image

 

De moestuin, eindelijk eens een update…

Eigenlijk ben ik dit stukje tuin op de blog wat vergeten.  Er is nochtans al heel wat gebeurd.

In het bed van de peulen hebben de erwtjes er lange tijd alleen gestaan.  Ik zette stampeultjes ‘Norli’.  Vroeg geoogst heel lekkere peultjes.  Of wat langer laten hangen en dan zijn het lekkere erwtjes.  Morgen zal ik de eerste boontjes kunnen oogsten.image

De kolen doen het dit jaar heel goed.  We aten al enkele keren bloemkool.  Ook de rode kolen groeien als… kool.  Ik zette ook brocolli ‘Violet du Cap’.  Daarop is het nog even wachten.  Ook de savooikolen groeien goed.  Spruitkool heb ik dit jaar niet zelf gezaaid maar enkele plantjes gaan halen.  Ze doen het ook goed.  Ook rode bietjes staan op dit bed en zijn echt lekker.image

imageIn het bed van de blaadjes groeit vanalles.  Peterselie, toch nog uitgekomen uit een pakje van Velt dat zogezegd al vervallen was.  Pluksla, die nu al aan ‘t opschieten is en ik ga laten bloeien om zelf zaad te oogsten.  Ondertussen al nieuwe gezaaid en terug aan ‘t oogsten.  Rucola, gekregen van de buurvrouw.   Groene snijselder, lekker voor bij de mosselen of in de soep.  Kropsla ‘Meikoningin’.  Bernagie of komkommerkruid.  Een tagetesplantje dat ik kreeg van de buurjongen.  Zonnebloemen.  En natuurlijk onze Nieuw-Zeelandse spinazie.  Die zaai ik niet meer zelf.  Ik laat die gewoon staan tot na de vorst.  In april komen de nieuwe zaailingskes dan vanzelf terug uit.  Die verplaats ik dan naar het bed waar dat jaar de blaadjes mogen staan.image

image

imageEn dan de vruchtgewassen.  De tomaat die ik kreeg van de buurman en gewoon zonder beschutting buiten zette, doet het ongelooflijk maar waar nog steeds goed.  Niks phytophthora aantasting maar wel al mooie kleine groene tomaatjes.  Ook de courgette ‘Gold Rush’ doet het goed.  De pompoenen ‘Hokkaido Red kuri’ en ‘Butternut’ groeien overweldigend.  En de olijfkomkommertjes beginnen ook te bloemen.image

imageHet bed van de wortels staat er ook mooi bij.  De prei is klaar om uit te planten.  Dat ga ik volgende week doen.  De worteltjes staan mooi fris en beloven een overvloedige oogst.  Ook van de lenteuitjes hebben we al gesmuld.  De charlotjes willen precies beginnen droog vallen.  Bijna tijd om te oogsten dus.  De schorseneren staan er mooi bij.  Ik zette ‘Verbeterde Reuze niet schieters’.  En de twee Yaconplanten die ik zelf opkweekte uit knolletjes van vorig jaar staan daar effenaf statig te wezen.image

imageMaar het bed van de aardappelen, dat was een regelrechte ramp!  Ik bracht dit jaar plantgoed mee van de ‘Reclaim the seeds’ beurs in Lier.  Enkele hollandse jongens verzekerden me dat de rassen ‘Dore’ en ‘Rode eersteling’ niet vlug ten prooi vielen aan phytophthora.  Tja, het weer was natuurlijk wel extreem vochtig.  Eind juni was het loof ineens triestig slappekes geworden en de aardappelen die ik oogstte, waren nog belachelijk klein.  We zitten al lang door onze voorraad heen.  Daarbij vertelde de plaatselijke boerin me dat ze elke week gespoten hadden.  Bweik, dat moest ze nu echt niet tegen mij vertellen.  Ik ben direct op zoek gegaan naar een leverancier van bio-aardappelen en gelukkig in onze buurt gevonden.  Op dit bed komt volgende week de prei die ik zaaide.image

En zo zijn mijn zes bedjes vol.  Nog even vermelden dat hier niks van bestrijdingsmiddelen of kunstmeststoffen aan te pas komen.  Gewoon goede compost en de grond tussen de gewassen bedekken met een dun laagje gazonmaaisel.  Meer moet dat niet zijn…image

Hoe onderhoud ik mijn kippenhok?

Tja, u hoort me al komen.  Ook hier werk ik volgens het principe van ‘de luie tuinier’.  Ik vind het zo sneu voor al die kindjes die bij de jongste dochter komen spelen.  Heel enthousiast zijn die steeds over onze kippen.  Ze gaan dan naar huis met de mededeling : ” Ik ga aan mama vragen of we ook kippen gaan houden.”  Die mama’s die zien dat dan meestal niet zitten want… wie gaat dat kippenhok dan uitkuisen?!  Dan wordt die ‘kippendroom’ maar opgeborgen.  De mooiste uitspraak deed er onlangs eentje : ” Oh, jullie hebben kippen met broekjes aan!”  (Onze zijdehoentjes hebben inderdaad donzige pluimpjes op hun pootjes.)   Toch schattig he, als kinderen zo’n opmerkingen geven!  Daarom wil ik hen even helpen hun mama’s te overtuigen.  Want een kippenhok onderhouden is echt geen zwaar, tijdrovend werk.image

Alles begint met de juiste strooisellaag in het slaaphok.  Ik heb het al met vanalles gedaan : hooi, stro, gewoon bloot,…   Maar nu heb ik het juiste materiaal gevonden : de gewone houtkrullen die je vindt in elke hobby-tuinwinkel.  Met dit natte weer blijft het slaaphok dan gezellig droog.  En nu komt het : ik voeg daar houtasse uit onze kachel aan toe.  Natuurlijk mag je alleen maar asse van onbehandeld of ongeverfd hout gebruiken.  Waarom houtasse?  Wel, dit bedacht ik ook op een slapeloze nacht in mijn bed na een reeks nachtshifts.  Ik had Frank Anrijs van Yggdrasil horen verklaren dat hij veel houtasse in de tuin gebruikt voor kaliumtoevoer aan zijn planten.  Maar opletten in de zomer zei hij, want houtasse is insectendodend.  Dit had hij zelf ontdekt toen hij een hoopje houtasse bij zijn fruitstruiken gelegd had.  De spinnetjes die eronder zaten, gaven ineens allemaal de pijp aan Maarten.  Dat kon interessant zijn voor mijn kippenhok.  Kippenluizen en bloedmijten zijn ook insecten!image

In maart dit jaar ben ik met dit experiment gestart.  En nog steeds heb ik mijn hok niet moeten uitkuisen!  Nog geen enkel luisje ben ik tegengekomen.  Ook van vliegen in het slaaphok hebben mijn dames en twee heren geen last meer.   Af en toe voeg ik wel terug wat houtkrullen en houtasse bij.  Met de ecotuindag van Velt heb ik de mensen laten ruiken en ze beaamden het : mijn hok stinkt niet.  Ik ben misschien wel een beetje bevoordeeld : zijdehoentjes leggen ‘droge, geciviliseerde kakjes’.  Wat hybride-legkippen laten vallen, is niet zo appetijtelijk.  Maar misschien is dat wel op te lossen met extra veel houtkrullen.  Eigenlijk gebeurt er in mijn hok een soort ‘composteringsproces’ maar dan wel in droge vorm.  Waar ik vroeger een stinkende, natte, samengekoekte brij van ‘stro en stront’ had, heb ik nu een kruimelige, droge, niet slecht ruikende strooisellaag.  Als ik ze ooit eens uit het hok haal, kan ik ze gewoon op de composthoop doen.image

Dus, mama’s van al die kindjes die zoooo graag ‘kipjes met broekjes’ zouden hebben.  Wat houdt jullie nu nog tegen?  Elke dag een kakelvers eitje, gratis groen- en tafelafval verwerking, gezellig gescharrel in de tuin en blije kindjes…😊

image